نقل قول:
نوشته اصلي بوسيله IRANSHAHR
درود لیتوی گرامی.نخست آنکه ممنون از نوشابه ای که برای حقیر باز کردید.خدمتتان عرض کنم که بنده تاکنون بسیار از پیک های سودمند شما بهره برده ام و بسیار خوشحال می شوم که می بینیم فرد فرهیخته ای چون شما در تالار مهجور ادبیات پارسی به فعالیت می پردازد.
اما در مورد بحث،لیتو جان متاسفانه جدیدا همه چیز در این مملکت از دریچه ی مذهب و سیاست دیده می شود و بعید نیست که ادبیات یتیم این کشور هم گرفتار این بازی های بچه گانه شود.(همانطور که این بازی ها را در مورد تغییر رباعیات خیام در مورد دین شاهد بودیم.)
اما بنده جدیدا دو کتاب خواندم یکی از ضیاء موحد به نام سعدی و دیگری از پزشک زاد به نام طنز در اشعار سعدی که هر دو با شک به این قضیه می نگریستند.
حال خدا می داند که این دو عزیز هم گرفتار این بازی ها شده اند یا دلیلی دارند.البته این دو بر این باورند که این اشعار توسط سعدی در محافل خصوصی خوانده می شده است و پس از مرگ وی توسط دوستان صمیمی اش گردآوری شده.اگر قضیه به این صورت باشد.(یعنی شعر خوانی در محافل خصوصی و گردآوری ان پس از مرگ سعدی) بعید نیست که افرادی شیطنت کرده باشند و ابیاتی را به این اشعار اضافه کرده باشند.  |
با درود
من تنها نام این دو کتاب رو شنیدم و به دستم نیفتاده اند تا نگاهی به سطور آن 2 کتاب بکنم
اما موردی دارم در مورد آقای پزشک زاد البته با عرض احترام به ایشان و زحماتی که در باب
طبع کتب مختلف خویش به جان خریدند. اما مواردی که در کتابشان در مورد حافظ ذکر کرده
بودند با نسخ تاریخی آنچنان همخوانی نداشت . مثلا موردی که در سبب آشنایی
حافظ و ورود او به دربار ابو اسحاق از طریق مولانا عبید ذاکانی ذکر فرموده بودند که کاملا دور از حقیقت بود و چند مورد دیگر
به این صورت و من دست به گناهی میزنم و این 2 کتاب را نخوانده نظر میدهم .
سالهاست سعی شده این قسمت از از مجموع کار سعدی بطوری پاک شود و بسیاری را دیدم
که در نفی آن سخن پراکنی کردند .
من سعی میکنم از مقدمه استاد فروغی تاریخ قدیمترین نسخه که شامل هزلیات بوده را بیابم
البته اگر این کتاب گمشده را بیابم.
در ضمن در قطعات و رباعیات با کلمات و ابیاتی که کمتر از هزلیات نیست روبرو هستیم.
پیروز باشید و کامروا