شعر هایم نثرهایم
من درهمه زندگی جز نثر و شعر
سرمایه ای و اندوخته ای ندارم
وارث نثرهایم مردمند
که همیشه دوستشان داشته ام ..
و وارث شعرهایم روح این صومعه است
که مرا دوست می دارد
نثرها را برای مردم گفته ام از مردم است
و شعرها را دراین صومعه سروده ام
و از روح اسرار آمیز و لطیف صومعه است
نثرهایم در سینه مردم خواهد ماند
وشعرهایم دردل صومعه هرگزفراموش نخواهد گشت
ومن که در زندگی ام جز شعر و نثر نیندوختم
این چنین جاودانی خواهم گشت
پس چرا از مرگ بترسم ؟
__________________
كوه با نخستين سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستين درد
در من زندانی ستمگری بود
كه به آواز زنجيرش خو نمی كرد
و من با نخستين نگاه تو آغاز شدم...