اطلاعات دارويي

[hina]

من به قدری از این قرص ها برای سردرد خوردم که الان باوجود سردرد شدید و با اینکه قرص رو هم خوردم اصلا اثر نمیکنه فکر کنم بی اثر شده دیگه!

[zorro]

Fda به دليل عوارض شديد كبدي اين دارو كه به تازگي متوجه اون شدند مصرف اين دارو رو بسيار محدود كرده و تصميم دارند اين دارو رو از حالت Otc در آورده و در امريكا فقط با نسخه پزشك عرضه بشه

[Titan]

نكته ا ي مهم : داروهايي كه معرفي مي شود صرفا جهت اطلاعات عمومي شما خواننده هاي عزيز درج شده است.لذا بسيار جدي خواهشمندم از مصرف و استعمال هر گونه از داروهاي نام برده در مطالب، حال و آينده بدون مشورت با پزشك خودداري فرماييد.
با تشكر

[Titan]

ایبوپروفن


(ibuprofen (eye byoo PROE fen از دسته ی داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی است که با نام های تجاری مختلفی در بازار دارویی موجود است( مثلAdvil, Ibu-Tab, Midol IB, Motrin, Nuprin, Pediacare Fever, Rufen )،ایبوپروفن از طریق کاهش هورمون هایی که باعث التهاب و درد می شوند عمل می کند. ایبوپروفن برای کاهش تب و درمان درد یا التهاب در شرایطی مثل سردرد،دندان درد،کمردرد،آرتریت(التهاب مفصل)،کرامپ های قاعدگی یا جراحت های خفیف استفاده می شود.
اطلاعاتی که باید در مورد ایبوپروفن باید بدانیم
این دارو می تواند خطر حملات قلبی عروقی و مغزی را بالا ببرد،این خطر در استفاده طولانی مدت از این دارو بیشتر است.این دارو نباید قبل یا بعد از جراحی های بای پس قلبی (CABG ) استفاده شود.
در صورت بروز علایم حملات قلبی عروقی مثل دردقفسه سینه،ضعف،کوتاهی تنفس و اختلالات بینایی یا تعادلی پس از مصرف این دارو سریعاً به پزشک مراجعه کنید.این دارو می تواند اثرات جدی بر معده و روده گذاشته و باعث سوراخ شدگی یا خونریزی شود.این شرایط می تواند کشنده باشد یا بدون علامت هشداردهنده ای طی مدت زمانی که ایبوپروفن مصرف می کنید روی دهد.در صورت مشاهده علایم خونریزی معده یا روده از قبیل مدفوع خونی و قیری یا استفراغی که پایه ی قهوه مانند داشته باشد، فوراً به پزشک مراجعه کنید.
نحوه مصرف ایبوپروفن:
نباید این دارو را بیشتر از مدت زمان تجویز شده مصرف کرد،مصرف بیش از حد ایبوپروفن(overdose ) می تواند باعث آسیب معده یا روده شود. حداکثر دوزقابل استفاده ایبوپروفن برای بزرگسالان 800mg در هر بار یا 3200mg در روز است. فقط در دوزهای کم برای کاهش درد،تورم یا تب استفاده می شود. در صورتی که برای پیشگیری از حملات قلبی عروقی یا CVA آسپرین مصرف می کنید از مصرف همزمان آن با ایبوپروفن خودداری کنید زیرا اثرگذاری آسپرین را کم می کند و اگر مجبور به استفاده همزمان این دارو هستید،ایبوپروفن را حداقل 8 ساعت قبل یا 30 دقیقه بعد از آسپرین(بدون پوشش روده ای) مصرف کنید.
ایبوپروفن را در دمای اتاق و به دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید.
نکته مهم: هنگام مصرف ایبوپروفن از خوردن الکل خودداری کنید! الکل خطر خونریزی و سوراخ شدگی معده را افزایش می دهد.
در صورت مراجعه به پزشک قبل از دریافت ایبوپروفن پزشک خود را از سابقه ی بیماری های قلبی عروقی،اختلالات انعقادی،زخم معده یا خونریزی های دستگاه گوارش،آسم، پولیپ بینی،بیماری کلیوی یا کبدی، بیماری لوپوس،مصرف سیگار با خبر کنید. داشتن یکی از اختلالات مذکور مصرف ایبوپروفن را برای شما ممنوع می کند!
مصرف ایبوپروفن در سه ماهه آخر حاملگی بر جنین اثرات مضری داشته و باعث نقایص مادرزادی می شود،بنابراین نباید طی حاملگی استفاده شود مگر این که تجویز پزشک باشد.
نکات مهم در مورد نحوه مصرف دارو:
فراموش کردن دوز دارویی:
نیازی به جبران نبوده،می توانید بدون توجه به دوز فراموش شده تا فرارسیدن زمان مصرف دوز بعدی صبر کنید.
استفاده بیش از حد دارو:
مصرف بیش از حد ایبوپروفن(overdose ) می تواند باعث آسیب معده یا روده شود علایم آن شامل: تهوع،استفراغ، درد معدی،خواب آلودگی، مدفوع خونی یا قیری، سرفه خونی، تنفس کم عمق،غش یا کما.
نکته قابل توجه: ایبوپروفن می تواند حساسیت پوست نسبت به آفتاب را افزایش دهد بنابراین هنگام استفاده از این قبیل داروها بهتر است از ضدآفتاب (حداقل SPF 15 ) استفاده کنید.
اثرات جانبی ایبوپروفن:
- نشانه های آلرژی خارش ،تنفس مشکل، ورم صورت،لب،زبان یا گلو.
- درد قفسه سینه،ضعف،کوتاهی تنفس،لکنت زبان،مشکلات بینایی یا تعادلی
- مدفوع خونی یا قیری و سیاه
- استفراغ و سرفه خونی
- ورم یا افزایش وزن سریع
- کاهش اشتها،ادرار تیره،مدفوع خاکی، یرقان تهوع و درد معده
- تب،درد گلو و سردرد و راش های پوستی قرمز
- خونریزی سریع،خارش شدید،بی حسی،درد،ضعف عضلانی ،افزایش حساسیت به نور، لرز و لکه های ارغوانی روی پوست و تشنج.
در صورت بروز علایم زیرمصرف ایبوپروفن را متوقف کرده و به پزشک مراحعه کنید:
- ناراحتی گوارش،یبوست،اسهال، سوزش سردل خفیف
- نفخ شکمی و سردرد،اضطراب و گیجی،خارش پوستی یا راش
- لکه در میدان بینایی و صدای زنگ در گوش
تداخلات ایبوپروفن:
- آسپرین و سایر NSAIDs مثل diclofenac (Voltaren), etodolac (Lodine), flurbiprofen (Ansaid), indomethacin (Indocin), ketoprofen (Orudis), ketorolac (Toradol), mefenamic acid (Ponstel), meloxicam (Mobic), nabumetone (Relafen), naproxen (Aleve, Naprosyn), piroxicam (Feldene)
-ACE inhibitor مثل benazepril (Lotensin), captopril (Capoten), fosinopril (Monopril), enalapril (Vasotec), lisinopril (Prinivil, Zestril), moexipril (Univasc), perindopril (Aceon), quinapril (Accupril), ramipril (Altace), or trandolapril (Mavik).
- لیتیوم(Eskalith, Lithobid).
- دیورتیک ها از قبیل فوروسماید(Lasix)
- متوتروکسات (Rheumatrex, Trexall).
- استروئیدها مثل پردنیزون
- وارفارین(Coumadin).

[Titan]

ترامادول



(tramadol (TRAM a dol یک مسکن شبه مخدر است که با اسم های تجاری Ultram, Ultram ER (و بایومادول)از سال 1995 وارد بازار دارویی شده است.در ابتدا تصور می شد که به دلیل اثرات خفیفی که ترامادول در تسکین درد داشته و هم چنین به دلیل خواص مخدری ضعیفی که دارد، می توان از آن به عنوان داروی ترک اعتیاد استفاده کرد اما بعدها گزارشاتی از وابستگی و علایم شدیدتری از ترک مصرف (به دلیل اثر دارو بر گیرنده های مخدر(µ-opioid) در دستگاه عصبی مرکزی)در افرادی که از آن به عنوان داروی ترک اعتیاد یا برای کاهش درد ناشی از ترک اعتیاد استفاده می کردند،ارائه شد.در صورت اعتیاد به ترامادول، ترک اعتیاد باید تحت نظر پزشک و به صورت کاهش تدریجی دوز مصرفی باشد.
موارد مصرف قانونی:
ترامادول برای تسکین دردهای متوسط تا شدید در بزگسالان استفاده می شود.
اطلاعاتی که در مورد ترامادول باید بدانیم
نکته مهم:افرادی که به مواد مخدر یا الکل معتاد هستند نباید از ترامادول استفاده کنند. در این افراد در صورت مصرف ترامادول ممکن است تشنج ایجاد شود.احتمال تشنح در افرادی که سابقه ی تشنج یا سابقه ی جراحت مغزی دارند و یا از داروهایی مثل ضدافسردگی ها،شل کننده های عضلانی و داروهای ضد تهوع و استفراغ استفاده می کنند،بیشتر است.
استفاده بیش از حد (Overdose ) می تواند کشنده باشد.علایم Overdose دارو عبارتند از: خواب آلودگی،تنفس کم عمق،کندی ضربان قلب،ضعف مفرط،پوست سرد و مرطوب ، احساس سبکی سر،غش یا کما.
به دلیل وابستگی که ترامادول ایجاد می کند،نباید مصرف آن را به دیگران توصیه کرد(به ویژه فردی که سابقه اعتیاد دارویی دارد) و تنها باید توسط فردی که دارو برای او تجویز شده استفاده شود.ترامادول می تواند باعث اختلال واکنش های عصبی و قدرت تفکر فرد شود، از این رو هنگام استفاده از این دارو از رانندگی خودداری شود.
مصرف ترامادول را نباید به طور ناگهانی قطع کرد، قطع ناگهانی ترامادول باعث سندرم ناخوشایند قطع مصرف می شود که علایم آن عبارتند از: اضطراب،تعریق،تهوع،اسهال،ت رمور(رعشه)،لرز،توهم،اختلال خواب یا مشکلات تنفسی .
نباید ترامادول را همراه با این مواد استفاده کرد:
- الکل یا مواد مخدر
-داروهای مخدر ضد درد
- داروهای آرامش بخش از قبیل والیوم
- داروهای ضد افسردگی و ضد اضطراب
- داروهای ضد اختلالات دو قطبی و اسکیزوفرنی(جنون جوانی)
ترامادول در دوران حاملگی و شیردهی به دلیل اثرات مضر بر روی جنین و نوزاد منع مصرف دارد. ترامادول نباید برای افراد زیر 18 سال تجویز شود.
نحوه مصرف دارو
قرص های ترامادول را نباید خرد کرد (از پودر قرص خرد شده نباید به صورت استنشاقی یا رقیق شده با مایع استفاده کرد چون باعث اثرات تهدید کننده حیات،Overdose یا مرگ می شود)،این دارو تنها به صورت قرص خوراکی استفاده می شود.در صورتی که با تجویز پزشک ترامادول مصرف می کنید،بدون کم و کاست از نسخه ی پزشک پیروی کرده و از مصرف دوزهای بالاتر دارو خودداری کنید.نباید بیش از 300 میلی گرم در روز استفاده شود.ترامادول را با یک لیوان پر آب مصرف کنید.هم چنین می توان دارو را با یا بدون غذا مصرف کرد اما هر بار به روشی مشابه از دارو استفاده کنید(مثلاً اگر بار اول با غذا مصرف می کنید تا آخر دوره درمانی همین روش را ادامه دهید).
اگر از قرص های آهسته رهش استفاده می کنید ممکن است قرص را در مدفوع خود ببینید که امری طبیعی است.دوزهای مصرفی خود را بدون نظر پزشک تغییر ندهید.
در صورت فراموش کردن یک دوز در اولین فرصت دوز فراموش شده را مصرف کنید ، اگر نزدیک دوز بعدی دارو باشد،بدون توجه به دوز فراموش شده،زمان بندی دارویی را رعایت کنید.
اثرات جانبی دارو
- علایم آلرژی از قبیل خارش،مشکلات تنفسی،ورم صورت،لب ها و زبان یا گلو
- تشنج
-راش های قرمز،تاول پوستی
- تنفس کم عمق و ضربان ضعیف
اثرات جانبی کم اهمیت تر:
- خواب آلودگی و گیجی،تهوع،استفراغ،یبوست،ک اهش اشتها، لکه های بینایی،فلاشینگ(قرمزی،گرمی ) و بی خوابی.
تداخلات دارویی ترامادول
- مهارکننده های MAO از قبیل : ایزوکربوکساید (Marplan)،ترانیل سیپرومین (Parnate)،فنلزین (Nardil)،سلژلین (Eldepryl, Emsam).
-داروهای ضد افسردگی از قبیل آمی تریپتیلین (Elavil)،سیتالوپرام(Celexa)،کلومی پرامین (Anafranil)،دزی پرامین(Norpramin)،فلوکستین(Prozac, Sarafem).
در صورت مصرف کاربامازپین، وارفارین، دیگوکسین، کتوکنازول، اریترومایسین، ریفامپین و کینیدین قبل از استفاده از ترامادول ،پزشک خود را در جریان بگذارید.

[Titan]

ديفنوكسيلات


Diphenoxylate hydrochloride, Atropine sulfate با اسم تجاری Lomotil در درمان اسهال استفاده می شود. مصرف بیش از حد این دارو خطرناک است و مشکلات جدی در پی خواهد داشت.
نحوه مصرف دارو
دیفنوکسیلات می تواند وابستگی ایجاد کند،بنابراین باید طبق دستور پزشک مصرف شود. بهتر است با مقادیر زیاد آب و همراه با غذاهای سبک، غلات پخته و شیرینی مصرف شود.
دیفنوکسیلات ممکن است باعث خشکی دهان شود،برای رفع این عارضه می توان از آب نبات یا آدامس استفاده کرد.
در صورت فراموش کردن یک دوز در اولین فرصت دوز فراموش شده را مصرف کنید ، اگر نزدیک دوز بعدی دارو باشد،بدون توجه به دوز فراموش شده،زمان بندی دارویی را رعایت کنید.هیچ وقت دو دوز دارویی را همزمان مصرف نکنید!
دارو را از یخ زدگی، رطوبت، نور و گرما دور نگهدارید.
موارد منع مصرف
در صورت سابقه ی حساسیت به داروی خاص یا یکی از اجزای لومیتول( آتروپین و…) پزشک خود را آگاه کنید.
مصرف دیفنوکسیلات در افراد با سنگ کیسه صفرا و یرقان انسدادی ممنوع می باشد. مصرف این دارو هم چنین در اسهال ناشی از التهاب روده ممنوع است.
عوارض جانبی
غیرقابل پیش بینی هستند،هرگونه تغییر یا شدت در علایم باید فوراً به پزشک اطلاع داده شود اما عوارض جانبی که می توان برای این دارو مطرح کرد عبارتند از:ناراحتی شکمی،گیجی،پریشانی،سرگیجه، مشکل در ادرار کردن،خشکی دهان و پوست،سرخوشی بیش از حد،تب، گرگرفتگی، سردرد، خارش، انسداد روده، کاهش اشتها، تهوع، بی حسی دست و پا، بی قراری، آلرژی شدید، احتباس مایعات و ورم، استفراغ و کرختی.
نکات مهمی که باید در مورد دیفنوکسیلات بدانیم!
- دیفنوکسیلات باعث بدتر شدن اسهال ناشی از آنتی بیوتیک ها( از قبیل Ceclor, Cleocin, PCE و Achromycin V ) می شود.
- هنگام مصرف این دارو از رانندگی و انجام کارهایی که مستلزم هوشیاری کامل هستند،خودداری شود.
- دیفنوکسیلات فعالیت دستگاه گوارش را کند می کند، از این رو ممکن است عدم تعادل الکترولیتی ناشی از اسهال و دهیدراتاسیون را بدتر کند.
-مصرف این دارو در افراد مبتلا به التهاب روده( کولیت اولسرو) تحت نظر پزشک انجام شود،علایم خطر در این افراد اتساع شکمی است که باید مورد توجه قرار گیرد.
-در افراد با مشکلات کلیوی و کبدی با احتیاط مصرف شود.
- در بچه ها( به خصوص بچه های مبتلا به سندرم داون) ممکن است با دوز دارویی باعث بروز عوارض جانبی خطرناک شود.
- این دارو می تواند وابستگی ایجاد کند.
تداخلات دارویی
- دیفنوکسیلات می تواند اثرات الکل را تشدید کند، بنابراین هنگام استفاده از این دارو بهتر است از مصرف الکل اجتناب کرد.
- این دارو باعث تغییر سطوح سرمی داروهای دیگر از قبیل باربیتورات ها، داروهای ضدصرع، داروهای ضد افسردگی و مسکن ها می شود،بنابراین در صورت مصرف همزمان این داروها پزشک خود را در جریان بگذارید.
- اثر دیفنوکسیلات طی حاملگی هنوز به طور قطع مشخص نشده اما به دلیل این که این دارو می تواند به داخل شیر ترشح شود و بر روی سلامت شیرخوار اثر بگذارد، بهتر است طی شیردهی مصرف نشود.
علایم مصرف بیش از حد دارو
مصرف بیش از حد دارو خطرناک و حتی کشنده است. علایم مصرف بیش از حد دارو عبارتند از: کما،پوست و مخاطات خشک،مردمک گشاد شده،دمای بالا و گرگرفتگی، حرکات غیرارادی پلک،کاهش تون عضلانی،مردمک ته سنجاقی،افزایش ضربان قلب،بی قراری،کندی حرکات،ساپرس تنفسی( 30 ساعت پس از Overdosage (مصرف بیش از حد دارو) روی می دهد).

[Titan]

اریترومایسین

موارد مصرف‌: اریترومایسین‌ به‌ عنوان‌جایگزین‌ پنی‌سیلین‌ها در بیمارانی‌ كه‌ به‌ این‌داروها حساسیت‌ مفرط دارند، مصرف‌می‌شود. همچنین‌، اریترومایسین‌ در درمان‌آنتریت‌ ناشی‌ از كامپیلوباكتر، پنومونی‌،بیماری‌ لژیونر، سیفلیس‌، التهاب‌غیرگنوكوكی‌ پیشابراه‌، التهاب‌ مزمن‌پروستات‌، آكنه‌ ولگاریس‌ و برای‌ پیشگیری‌از دیفتری‌ و سیاه‌ سرفه‌ مصرف‌ می‌شود.

مكانیسم‌ اثر: اریترومایسین‌ یك‌آنتی‌بیوتیك‌ ماكرولید باكتریواستاتیك‌ باطیف‌ اثر ضد باكتری‌ شبیه‌ به‌پنی‌سیلین‌هاست‌. این‌ دارو از طریق‌ پیوندبا ریبوزوم‌های‌ باكتریایی‌ مانع‌ بیوسنتزپروتئین‌های‌ موجود در باكتری‌ و توقف‌رشد آن‌ می‌شود.
فارماكوكینتیك‌: این‌ دارو از راه‌ خوراكی‌بخوبی‌ جذب‌ می‌شود، اما در برابر اسیدمعده‌ ناپایدار است‌. فراهمی‌ زیستی‌ این‌دارو بسته‌ به‌ نوع‌ استرآن‌ ۶۵ ـ ۳۰ درصداست‌. پس‌ از جذب‌ به‌طور گسترده‌ دربافتها و مایعات‌ بدن‌ منتشر می‌شود.متابولیسم‌ آن‌ كبدی‌ و دفع‌ آن‌ نیز عمدتاازطریق‌ ترشح‌ در صفرا است‌. اوج‌ غلظت‌سرمی‌ اریترومایسین‌ بسته‌ به‌ نوع‌ استرآن‌۴ ـ ۲ ساعت‌ پس‌ از مصرف‌ خوراكی‌حاصل‌ می‌شود. نیمه‌ عمر این‌ دارو ۲ ـ ۱/۵ساعت‌ است‌ كه‌ در صورت‌ عیب‌ كار كلیه‌ممكن‌ است‌ تا ۵ ساعت‌ نیز افزایش‌ یابد.
هشدارها: در صورت‌ ابتلای‌ بیمار به‌نارسایی‌ كبدی‌ یا كلیوی‌، تاكی‌كاردی‌ بطنی‌و پورفیری‌، با احتیاط فراوان‌ مصرف‌شود.
‌راهنمایی های ‌مصرف‌‌
اریترومایسین را می‌توان با شكم خالی همراه یك لیوان پر از آب مصرف كرد ولی در صورتی كه معده را ناراحت كند می‌توان آن را با غذا خورد. ‌بهتر است دارو در نوبت‌هایی با فواصل زمانی یكسان در شبانه‌روز مصرف شود تا سطح خونی آن ثابت باقی بماند. برای مثال، اگر لازم است روزی ۴ بار اریترومایسین مصرف كنید، نوبت‌ها باید ۶ ساعت فاصله داشته باشند (مثلاً ۱۲ ظهر، ۶ عصر، ۱۲ شب و ۶ صبح‌.) اگر این برنامه با برنامه كار یا خواب شما تداخل داشت از پزشكتان بخواهید در تعیین یك برنامه موِثرتر به شما كمك كند. ‌مهم است كه دارو را سر وقت و به‌طور كامل مصرف كنید، حتی اگر احساس بهبودی ‌دارید. اگر پیش از اتمام دارو آن را قطع كنید، ممكن است علایمتان عود كند. قرص‌های جویدنی اریترومایسین باید پیش از بلعیده شدن، جویده یا خرد شوند. ‌می‌توان كپسول‌های طولانی‌رهش اریترومایسین را باز كرد و قرص دانه‌های ‌روكش‌دار داخلش را پیش از مصرف با یك غذای نرم مخلوط كرد. اگر یك نوبت را فراموش كردید، به مجردی كه به یاد آوردید مصرفش كنید. البته اگر تقریباً موقع نوبت بعدی رسیده است، نوبت فراموش شده را رها كنید و به برنامه ‌دارویی معمولتان بازگردید. مقدار دارو را دوبرابر نكنید.
عوارض‌ جانبی‌: تهوع‌، استفراغ‌، احساس‌ناراحتی‌ در شكم‌، اسهال‌، كهیر، بثورات‌جلدی‌ و سایر واكنش‌های‌ آلرژیك‌، كاهش‌برگشت‌پذیر قدرت‌ شنوایی‌ در صورت‌مصرف‌ مقادیر زیاد دارو، یرقان‌ انسدادی‌و عوارض‌ قلبی‌ با مصرف‌ این‌ داروگزارش‌ شده‌اند.
همچنین در صورت وجود هریك از موارد زیر پیش از مصرف اریترومایسین، پزشكتان را مطلع سازید‌:
حساسیت به اریترومایسین‌؛ بارداری یا شیردهی؛ مصرف داروهای دیگر به ویژه استمیزول، كاربامازپین، والپروئیك اسید، سیكلوسپورین، داروهای ضدانعقاد (رقیق‌كننده‌های خون مثل وارفارین‌)، و آنتی‌بیوتیك‌های دیگر (كلرامفنیكل‌)؛ ابتلا به یا سابقه بی‌نظمی ضربان قلب (آریتمی‌)، افت شنوایی، یا بیماری كبدی.
تداخل‌های‌ دارویی‌: غلظت‌ سرمی‌دیسوپیرامید در صورت‌ مصرف‌ همزمان‌با اریترومایسین‌ افزایش‌ می‌یابد و ممكن‌است‌ موجب‌ بروز مسمومیت‌ و آریتمی‌شود. اثر وارفارین‌ در صورت‌ مصرف‌همزمان‌ با اریترومایسین‌ ممكن‌ است‌افزایش‌ یابد. اریترومایسین‌ متابولیسم‌كاربامازپین‌، بروموكریپتین‌،تئوفیلین‌ وسیكلوسپورین‌ را مهار می‌كند و ممكن‌است‌ موجب‌ افزایش‌ غلظت‌ سرمی‌ این‌داروها گردد. اریترومایسین‌ متابولیسم‌ترفنادین‌ را نیز مهار می‌كند و خطر بروزآریتمی‌ در بیمار را افزایش‌ می‌دهد (ازمصرف‌ همزمان‌ این‌ دو دارو بایدخودداری‌ كرد). اثر دیگوكسین‌ بر قلب‌ درصورت‌ مصرف‌ همزمان‌ با اریترومایسین‌ممكن‌ است‌ افزایش‌ یابد. غلظت‌ سرمی‌اریترومایسین‌ توسط سایمتیدین‌ افزایش‌می‌یابد و این‌ موضوع‌ احتمال‌ بروزعوارض‌ جانبی‌ و مسمومیت‌، به‌ویژه‌ناشنوایی‌ ناشی‌ از اریترومایسین‌ راافزایش‌ می‌دهد.

هنگام مصرف اریترومایسین ‌توصیه می‌شود
حتی در صورت احساس بهبودی، اریترومایسین را به‌طور كامل مصرف ‌كنید تا عفونت‌تان درمان شد و، از عود بیماری جلوگیری شود.
اریترومایسین(Erythromycin) ‌را دور از دسترس كودكان، و دور از گرما، نور مستقیم، و حرارت مرطوب نگهداری ‌كنید (در این شرایط اریترومایسین فاسد می‌شود.) برخی از محلول ‌های ‌اریترومایسین پس از آماده شدن باید در یخچال نگهداری شوند؛ دستورالعمل روی ‌بسته‌بندی دارو را بخوانید. پیش از مصرف، شیشه محلول را به خوبی تكان ‌دهید.
از پیمانه داخل جعبه دارو برای اندازه‌گیری مقدار دارو استفاده ‌كنید.
اگر ظرف ۳ روز از شروع درمان احساس بهبودی نداشته‌اید با پزشكتان ‌مشورت كنید.
هنگام مصرف اریترومایسین ‌نباید
داروی تاریخ مصرف گذشته مصرف كنید.
دارو را ناتمام قطع ‌كنید، مگر به توصیه پزشك.
نكات‌ قابل‌ توصیه‌: اریترومایسین‌ ومشتقات‌ خوراكی‌ آن‌ را بهتر است‌ با معده‌خالی‌ مصرف‌ كرد. اما در صورت‌ بروزتحریك‌ گوارشی‌ می‌توان‌ دارو را با غذامصرف‌ نمود.

[Titan]

فروس سولفاتFERROUS SULFATE

موارد مصرف فروس سولفات‌: اين‌ دارو در كم‌خوني‌ ناشي‌از فقر آهن‌ مصرف‌ مي‌شود.

مكانيسم‌ اثر فروس سولفات: آهن‌ يك‌ عنصر اساسي‌ و لازم‌براي‌ ساخت‌ هموگلوبين‌ است‌. آهن‌ بمقدارمناسب‌ براي‌ خونسازي‌ و در نتيجه‌ تامين‌ظرفيت‌ انتقال‌ اكسيژن‌ خون‌ ضروري‌ است‌.اين‌ عنصر در ساخت‌ ميوگلوبين‌ نيز عملي‌مشابه‌ به‌عهده‌ داشته‌ و همچنين‌ به‌عنوان‌كوفاكتور چندين‌ آنزيم‌ اساسي‌، مانندسيتوكروم‌، نقش‌ دارد. آهن‌ براي‌ متابوليسم‌كاتكول‌آمين‌ و عملكرد صحيح‌ نوتروفيلهانيز ضروري‌ است‌. آهن‌ موجود در غذا يامكملهاي‌ غذايي‌، پس‌ از مصرف‌ خوراكي‌،بشكل‌ آهن‌ دو ظرفيتي‌ از سلولهاي‌ مخاطي‌عبور كرده‌ و به‌ ترانسفرين‌ پيوند مي‌يابد. دراين‌ حالت‌، آهن‌ براي‌ ساخت‌ گلبولهاي‌ قرمز،به‌ مغز استخوان‌ منتقل‌ مي‌شود.
فارماكوكينتيك فروس سولفات‌: جذب‌ آهن‌ در صورت‌ تخليه‌ذخاير آن‌ يا افزايش‌ ساخت‌ گلبولهاي‌ قرمزافزايش‌ مي‌يابد. آهن‌ از دوازدهه‌ و ابتداي‌ژژنوم‌ جذب‌ مي‌شود. جذب‌ آهن‌ با شدت‌ فقرآهن‌ متناسب‌ مي‌باشد. جذب‌ آهن‌ دو ظرفيتي‌با معده‌ خالي‌ بيشتر است‌. نيمه‌عمر سولفات‌آهن‌ 6 ساعت‌ مي‌باشد. آهن‌ عمدتا درسلولهاي‌ كبدي‌ و سيستم‌ رتيكولوآندوتليال‌ذخيره‌ مي‌شود. هيچ‌ نوع‌ مكانيسم‌فيزيولوژيك‌ براي‌ دفع‌ آهن‌ وجود ندارد.
موارد منع‌ مصرف ‌فروس سولفات: سولفات‌ آهن‌ درهموسيدروز، هموكروماتوز و سايركم‌خوني‌ها (مگر اينكه‌ همراه‌ فقر آهن‌باشد)، نبايد مصرف‌ شود.
عوارض‌ جانبي فروس سولفات‌: تحريك‌ مجراي‌ گوارش‌بامصرف‌ اين‌ دارو گزارش‌ شده‌ است‌.تهوع‌ و درد اپي‌گاستريك‌ وابسته‌ به‌ مقدارمصرف‌ است‌. مصرف‌ آهن‌ از راه‌ خوراكي‌در بيماران‌ مبتلا به‌ بيماري‌ التهابي‌ روده‌،ممكن‌ است‌ سبب‌ تشديد اسهال‌ شود.مصرف‌ آهن‌ از راه‌ خوراكي‌ ممكن‌ است‌سبب‌ بروز يبوست‌، به‌ ويژه‌ درسالخوردگان‌ شود.
تداخل‌هاي‌ دارويي فروس سولفات‌: مصرف‌ همزمان‌ آهن‌ باتتراسيكلين‌هاي‌ خوراكي‌، ممكن‌ است‌ سبب‌كاهش‌ جذب‌ و اثرات‌ درماني‌ تتراسيكلين‌هاشود.
نكات‌ قابل‌ توصيه‌: 1 ـ دارو بايد با معده‌خالي‌، يك‌ ساعت‌ قبل‌ يا دو ساعت‌ پس‌ ازغذا مصرف‌ شود، اما به‌منظور كاهش‌احتمال‌ بروز دل‌ آشوبه‌، اين‌ دارو رامي‌توان‌ همراه‌ با غذا مصرف‌ نمود.
2 ـ براي‌ جلوگيري‌ از لكه‌دار شدن‌ دندانها وپوشاندن‌ طعم‌ دارو، محلول‌ خوراكي‌ دارو رابايد همراه‌ با آب‌ يا آبميوه‌ و با استفاده‌ از ني‌مصرف‌ نمود. هنگام‌ مصرف‌ قطره‌ خوراكي‌،قطرات‌ دارو بايد بر روي‌ زبان‌ ريخته‌ شوند.
مقدار مصرف فروس سولفات‌:
بزرگسالان‌: بمنظور پيشگيري‌ از كم‌خوني‌فقر آهن‌، 300 mg/day و در درمان‌كم‌خوني‌ فقر آهن‌، 300 ميلي‌گرم‌ دوبار درروز مصرف‌ مي‌شود و سپس‌ برحسب‌نياز و تحمل‌ بيمار، بتدريج‌ تا 300 ميلي‌گرم‌4 بار در روز افزايش‌ مي‌يابد.
كودكان‌: مقدار mg/kg/day 5 بمنظورپيشگيري‌ از كم‌خوني‌ فقر آهن‌ و مقدارmg/kg 10، سه‌ بار در روز در درمان‌كم‌خوني‌ مصرف‌ مي‌شود. به‌عنوان‌ مكمل‌غذايي‌، مقدار مصرف‌ توصيه‌ شده‌ عنصرآهن‌ در روز بين‌ 15ـ6 ميلي‌گرم‌ و براي‌زمان‌ بارداري‌ 30 ميلي‌گرم‌ است‌.

[AFSANTIN]

ممنون بابت اطلاعات مفیدی که در اختیار ما قرار میدید
می خواستم بپرسم میشه به جای فروس سولفات از کپسول فیفول استفاده کرد ؟
میشه راجه به قرص اورلپت(والپرات سدیم) هم توضیح بدید و آیا این درسته که استفاده طولانی مدتش مسمومیت کبدی ایجاد میکنه ؟

[Titan]

نوشته اصلي بوسيله AFSANTIN ممنون بابت اطلاعات مفیدی که در اختیار ما قرار میدید می خواستم بپرسم میشه به جای فروس سولفات از کپسول فیفول استفاده کرد ؟

براي چه سني
اگر بزرگسالان باشد ، بله
معمولاً اكثر دكترها در ايران اعتقاد به داروهاي خارجي دارند ، و در نسخه هاي آزاد از اين داروها استفاده مي شود و در نسخه هاي دفترچه اي هم در نسخه اي جداگانه تجويز مي شود
البته يك نكته مهم ف فيفول انواع و اقسام مختلفي در بازار داره و اصلش كم پيدا ميشه معمولاً چيني يا پاكستاني
ویتامین Bc
فقدان این ویتامین و مشتقات آن در پستانداران باعث توقف در واکنشهای متیلاسیون اسید های نوکلئیک DNA میگردد و باعث عدم بیوسنتز این اسید در بدن میشود. اسید های نوکلئیل از عوامل مهم در بیوسنتز پروتئین ها و تقسیم سلولی می باشند بنابر این کمبود این ویتامین موجب اختلال در عمل تقسیم سلولی میگردد.
مرکز سازنده خون یعنی مغز استخوان ،فعالترین مرکز تقسیم سلولی و بیوسنتز پروتئینی مهم بنام هموگلوبین است.بنابراین اولین اثرات کمبود ان بصورت اختلال در ساختمان هموگلوبین و سلول های قرمز خود رانشان داده و باعث بیماری کم خونب یا آنمی میشود.

این ویتامین به عنوان عامل خون ساز(500mg) با فروسولفات (150mg) بصورت کپسول فیفول مورد استفاده قرار میگیرد.

* موارد استفاده:
امروزه ویتامین Bc بعنوان ضد افسردگی و التهاب،کاهش دردهای آرتروز،تقویت کننده هوش و حافظه، پاک کننده رسوبات اکسید شده LDL در رگها استفاده میشود و مانع از بیماری آلزایمر و سرطان روده بزرگ است.
* منابع این ویتامین:
خمیر ترش ،قارچ،لوبیا سبز،اسفناج،نخود،شیر و تمامی بافت های حیوانی
* عوارض این دارو:
مشکلات عضلانی،اسکلتی/مشکلات گوارشی/رسوب نامناسب در کبد و آسیب به آن/اشکالات هورمونی و...
* تذکر:
کپسول مورد اشاره در ایران اکثراً از نوع تقلبی بوده و لذا خواهشمند است فقط با تجویز پزشک و با دریافت دارو از داروخانه معتبر اقدام بفرمایید.

میشه راجه به قرص اورلپت(والپرات سدیم) هم توضیح بدید و آیا این درسته که استفاده طولانی مدتش مسمومیت کبدی ایجاد میکنه ؟

بله
هر دارويي هم عوارض جانبي داره و سديم والپرات هم از اين قاعده مستثناء نيست.

والپروات سدیم

نام ژنريك : والپروات سديم
نام تجارتي : اورلپت
اشكال دارويي : قرص 200 mg – شربت200 mg / 5 ml
دسته دارويي : ضد صرع
موارد مصرف :
كنترل انواع صرع ( صرع جنراليزه اوليه ، صرع ابسنس ، صرع ميوكلونيك ، صرع پارشيال ) ،
كنترل فاز حاد مانيا در افسردگي دو قطبي
عوارض جانبي :
اختلالات گوارشي ، تهوع ، اختلالات كبدي ، نارسايي كبدي ، آتاكسي ، ترمور ، خواب آلودگي ،
افزايش اشتها و وزن ، لكوپني ، ترومبوسايتوپني ، طولاني شدن prothrombin time ،دپرسيون
مغز استخوان ، كاهش شنوايي
تداخلات دارويي :
آسپرين ، وارفارين ، داروهاي ضد افسردگي ، داروهاي ضدسايكوز ، باربيتوراتها ، بوپروپيون ،
داروهاي ضد مالاريا ، آنتي اسيدها ، سايمتيدين
موارد منع مصرف :
اختلالات كليوي ، لوپوس اريتماتوز ، بارداري ، شيردهي
نكات قابل توصيه :
- كنترل عملكرد كبد پيش از شروع درمان ودر ششماهه اول درمان ، كنترل تعداد پلاكتها پيش از اعمال جراحي الكتيو ، و كنترل آميلاز پلاسما در صورت بروز درد حاد شكمي ( احتمال ايجاد پانكراتيت ) توصيه مي شود.
- اين دارو مي تواند در تستهاي ادراري ديابت ، جواب مثبت كاذب ايجاد نمايد.
- از قطع ناگهاني مصرف دارو خودداري شود.

[ruya]

مركز اطلاع رسانی دارو و سموم وزارت بهداشت آماده پاسخگویی در زمینه نحوه صحیح مصرف و عوارض جانبی دارو و مصرف دارو در زمان بارداری، شیردهی، تداخلا ت دارویی ،كنترل ودرمان مسمومیت ها پیش از رسیدن به اورژانس است .



شهروندان می توانند برای اطلاع درباره دارو و سموم با شماره

09646 و یا 66419306 تماس بگيرند.

[Titan]

دارو (Drug) در درمان بيماري و تشخيص و يا پيشگيري از بيماريها به كار مي‌رود. داروها ممكن است: منشاء گياهي (مانند بلادونا) و يا منشاء معدني (مانند كلسيم) و يا منشاء حيواني (مانند انسولين) و يا منشاء شيميايي (مانند آسپرين) داشته باشند. داروها ممكن است از راههاي مختلفي كه در زير گفته شده است تجويز شود.

از راه زيرزباني: قرص و يا قطره
از راه ركتوم يا واژن: شياف ، محلول
از راه استمعال موضعي: ماليدني، قطره (چشم و گوش و بيني)
از راه استشناقي: (اسپري، اينهالر و …)

بيشتر داروها را پزشك پس از شنيدن شرح حال بيماران از زبان خود بيمار و معاينه او، تجويز مي‌شود، و برخي داروها نيز هستند كه بدون نياز به نسخة پزشك در اختيار بيماران گذارده مي‌شوند مانند برخي مسكنها (مانند استامينوفن، …) و ويتامينها و بعضي شربتهاي سرفه، قابل ذكر است كه بيماراني كه داروها را بدون نسخة پزشك خريداري مي‌نمايند اطلاع درستي از آنها ندارند و چه بسا دارويي را نابجا به كار برند و يا به علت ندانستن اثر جانبي آن دستخوش عوارض ناگواري شوند، بنابراين نبايد خودسرانه و بدون مشورت با پزشك دارو مصرف كرد يا داروي خود را به ديگران توصيه كرد. لازم به ذكر است پس از مطالعه اين كيف و پي بردن به اثرهاي مفيد درماني و اثرهاي سوء جانبي داروها، مجاز نيستند كه بر اساس اين اطلاعات دارويي كه بر اساس اين اطلاعات دارويي براي خود و ديگران تجويز كنند.

هدف از تهيه اين كيف اين است كه با اطلاعاتي كه به دست مي‌آيد و با توجه به گذراندن دورة كامل كمكهاي اوليه بهتر بتوانيد قصد پزشك را از تجويز دارو درك كنيد و دستورها و طرز مصرف آنها را بهتر دريابيد و با پزشك براي بازيافتن تندرستي خود همكاري نمايند

اشكال دارويي:
از آنجا كه اغلب اثربخشي دارو بستگي به شكل دارو و راه مصرف آن دارد. لذا پس از بررسي اثرات دارويي يك دارو، آنرا به بهترين شكل ممكن تهيه و عرضه مي‌نمايند تا علاوه بر آزادي پزشك در انتخاب راه تجويز (براساس شرايط بيمار) مورد قبول بيماران نيز قرار گيرد. بطور مثال چند شكل رايج دارويي اشاره مي‌گردد.

شربتها (syrups):
اشكال داروئي هستند كه از انحلال مواد موثر در شربت قند حاصل مي‌شوند اين قند سبب مطبوع كردن طعم دارويي مي‌گردد.

الگزيرها (elixirs):
با افزودن مواد قند، الكل و برخي مواد معطر به مواد داروئي تلخ، مزة آنها را مطبوع مي‌سازند.

مخلوطها (mixtures):
محلولهاي آبي با سوسپانسيونهائي هستند كه داروها در آنها حل شده يا بصورت معلق وجود دارد و معمولاً با مادة خوشبوئي معطر شده‌اند.

سوسپانسيونها (suspensions):
مخلوطهاي مايعي هستند كه مواد تشكيل دهندة آنها براي مدت كوتاهي در حالت تعليق مانده و سپس رسوب مي‌كنند. لذا قبل از مصرف بايد تكان داد تا ظرف محتوي دارو، ماده ته نشين شده را حل نمود.

محلولهاي داروئي (solution):
از انحلال مواد شيميايي مختلف در آب مقطر به دست مي‌آيد و جهت مصرف از راه خوراكي، موضعي يا تزريقي استفاده مي‌شوند.

لوسيون (lotions):
محلولهاي داروئي هستند كه علاوه بر تركيبات داروئي گوناگون، كمي نيز الكل دارند (جهت تبخير سريع و اثر خشك كنندگي) و به منظور تميز كردن پوست يا درمان عوارض پوستي به صورت موضعي مصرف مي‌گردند.

امولوسيون (emulosions):
مخلوط آب و روغن به كمك يك ماده افزوده شده ديگر (امولوسيون كننده) نظير متيل سلولز، صمغ عربي و يا كتيرا بشكل محلول يكنواختي در مي‌آيد.

پمادها يا روغن‌ها (ointmets):
اشكال داروئي نيمه جامدي هستند كه براي مصارف موضعي به كار مي‌روند و مواد داروئي با يك ماده زمينه يا پايه نظير وازلين يا پارافين مخلوط شده است.

ضمادها يا خميرهاي پوستي (pastes):
پمادهايي كه در تركيب آنها از گردهاي داروئي نظير اكسيد روي، نشاسته يا پودر تالك استفاده شده و قوام سفتي دارند.

مشمعها:
نوارهاي پارچه‌اي، پنبه‌اي، ابريشمي و يا كاغذي هستند كه يك سطح آن آغشته به مواد داروئي است و به منظور كاهش درد و گرم كردن بصورت موضعي مصرف مي‌گردد.

گردها، پودرها (powders):
پودرهاي داروئي موادي كاملاً نرم هستند كه علاوه بر مصرف به شكل اصلي داروئي در تهيه قرص‌ها يا ساير فرآورده‌هاي داروئي بكار مي‌روند.

حبها (pills):
ماده يا مواد داروئي يا بيضي شكل هستند كه بدون جويدن توسط بيمار بلع مي‌شوند و از محفوظ كردن داروي موردنظر با يكي از صمغ‌ها تهيه مي‌گردد ولي تعيين دارو در آن دشوار است.

قرص‌ها(tablets):
يكي از اشكال داروئي جامد و از بهترين داروهاي خوراكي هستند زيرا كه مقدار دريافت دارو دقيقاً تحت كنترل قرار مي‌گيرد.

قرص‌هاي روپوش‌دار يا دراژه (coated tablest):
چنانچه دارو بدطعم و به شكل شربت و محلول نيز قابل مصرف باشد قرص را توسط يك ورقه قندي با رنگهاي مختلف مي‌پوشانند كه آنرا دراژه مي‌نامند.

كپسول‌ها (capsules):
محفظه‌هاي كوچك ژلاتيني استوانه‌اي يا بيضوي شكل هستند كه طعم بد و تلخ دارو را مخفي كرده و پس از ورود در معده و مجاورت با شيرة معدي حل مي‌شوند.

شياف‌ها(suppositiones):
اشكال داروئي مخروطي هستند كه از طريق ركنال و يا واژينال استعمال مي‌شوند. در ساختمان آنها از كره كاكائو، ژلاتين و… استفاده شده است كه در حرارت معمولي جامد بوده و در حرارت بيشتر از 31 درجه ذوب شده و مواد موثر آن جذب مي‌گردد. برخي از شيافها اثر موضعي دارند. (ملين و ضدمسهل و آنتي هموروئيد) و برخي داراي اثرات عمومي هستند.

اوول (ovules):
اشكال داروئي نرم يا جامد و بيضي هستند كه در تركيب آنها گليسيرين ژلاتين آب و داروي مورد نياز (مواد ضدميكروبي و قارچي و…) وجود دارد و بيشتر براي درمان موضعي به كار مي‌رود.

داروهاي تزريقي (ingections):
داروهاي تزريقي يا محلول قابل تزريق، محلولي است استريل كه حاوي يك يا چند مادة داروئي است و از طريق تزريق وريدي، عضلاني و زير جلدي به كار مي‌رود.

بخورها(inhalation):
بخورها موادي محلول و يا پودر هستند كه در هنگام مصرف كمي از آنرا به آب جوش اضافه مي‌‌كنند و در نتيجه مادة فراري (شامل مادة موثر دارويي به همراه بخار آب) استنشاق مي‌شود مانند بخور پني‌سيلين و اكاليپتوس.

داروهاي معرفي شده در اين كيف به 2 دسته تقسيم شده‌اند:
1ـ داروهاي اورژانسي
2ـ داروهاي مصرفي متداول (روتين)

داروهاي اورژانسي:
اين داروها فقط توسط گروه پزشكي كه مجاز به استفاده از آنها براي بيماران هستند استفاده مي‌شود و جزء داروهاي بدون نسخه نمي‌باشند.

اين داروها شامل:
1ـ آدالات (نيفيديپن)
2ـ اپي‌نفرين (آدرنالين)
3ـ نيتروگليسيرين(T.N.G)
4ـ دوپامين
5ـ ديگوكسين (لانوكسان)
6ـ ديازپام (واليوم)
7ـ آمينوفيلين و اسپري سالبوتامول
8ـ هيدروكورتيزن
9ـ دكستروز هيپرتونيك
10ـ آتروپين
11ـ پتاسيم كلرايد (KCL)

آدالات (نيفيديپن)
اين كپسول به فرم زيرزباني جهت كاهش فشار خون بالا و كاهش درد ناشي از اسپاسم (گرفتگي) عروق و با توصيه پزشك مورد استفاده قرار مي‌گيرد بدين شكل كه در فشار خون بالاتر از 120/200 م م ج، بيمار كاملاً دچار علائمي چون حملات سردرد شديد، تهوع، استفراغ شديد، تاري ديد، وزوز گوش و برافروختگي صورت نيز مورد استفاده قرار مي‌گيرد بدين ترتيب كه يك كپسول آن را سوراخ نموده و سه قطره از محتواي آن را زير زبان بيمار ريخته و پس از ده دقيقه فشار خون را كنترل نمائيد.

اپي‌نفرين (آدرنالين)
اين دارو محرك تنفسي و افزايش دهنده فشار خون مي‌باشد. تزريق آن به صورت وريدي عضلاني و يا زيرجلدي مخلوط cc10 آب مقطر جهت رقيق شدن دارو استفاده مي‌شود.

نيتروگليسيرين(T.N.G)
اين دارو به صورت حب (pearl) مي‌باشد كه در واقع درد شديد قفسه كه مشكوك به حمله قلبي هستند بصورت زيرزباني استفاده مي‌شود. طرز مصرف اين دارو بدين شكل است كه هر 5 دقيقه يك حب زيرزبان گذاشته مي‌شود، حداكثر تا 3 حب مورد استفاده قرار مي‌گيرد در هر صورت بايستي بيمار را سريعاً با آمبولانس به مركز درماني مجهز منتقل كرد.

دوپامين
دارويي است كه براي تنگ كننده عروق و افزايش دهنده فشار خون و افزايش دهنده خون رساني ارگانهاي حياتي به كار مي‌رود و در درمان شوك ناشي از سكته قلبي استفاده مي‌شود.

ديگوكسين (لانوكسان)
دارويي است با خواص ضد آريتمي (نامنظم بودن ضربان قلب) و افزايش دهنده قدرت انقباض عضله قلب به كار مي‌رود.

ديازپام (واليوم)
اين دارو خواب‌آور و آرام بخش است.

آمينوفيلين
اين دارو به صورت تزريقي استفاده مي‌شود و براي گشاد كردن راههاي هواي استفاده مي‌شود. اين دارو در حملات آسم و تنگي نفس استفاده مي‌شود.

اسپري سالبوتامول
اين دارو به صورت شربت اسپري قرص مي‌باشد.
نحوه استفاده از اسپري سالبوتامول بدين نحو است كه افرادي كه دچار تنگي نفس شديد ناشي از التهاب حاد تنفسي شده‌اند پس از يكبار بازدم عميق قوطي حاوي سالبوتامول در دهان گذاشته و در حاليكه اسپري را مي‌افشانيم يك دم عميق انجام داده و كمي نفس را حبس نگه مي‌داريم. پس از 5 دقيقه يكبار ديگر پاشيدن اسپري سالبوتامول را اجرا كند، سپس بيمار را سريعاً به مركز درماني ارجاع دهيد.

هيدروكورتيزن
اين دارو ضدالتهاب مي‌باشد و علائم حساسيت را مي‌كاهد.

دكستروز هيپرتونيك
براي افرادي كه دچار شوك شده و ندانيم علت آن چيست بهتر است يك سرم دكستروزهيپرتونيك براي فرد استفاده شود.

آتروپين
دارويي ضد آريتمي (نامنظم بودن ضربان قلب) و افزايش دهنده تعداد ضربان قلب و موثر در درمان از بين رفتن ناگهاني نبض و همچنين در درمان مسموميتهاي تنفسي با گازهاي شيميايي مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

پتاسيم كلرايد (KCL)
به منظورجبران كمبود حجم پتاسيم خون و همچنين افزايش نيروي انقباض قلب استفاده مي‌شود و در برخي بيماريهاي كليوي (مثل نارسايي كليوي) مصرف پتاسيم ممنوع است.

داروهاي مصرفي متداول (داروهاي روتين):
بطور كلي مي‌توان داروها را با توجه به خصوصيات متفاوت آنها در طبقه‌بندي مختلفي قرار داد يكي از اين طبقه‌بنديها براساس محل يا محلهاي اثر آنها در دستگاههاي بدن مي‌باشد. اكنون براي آشنايي بيشتر به ذكر تعدادي از گروههاي رايج داروئي و مثالهائي از اين گروه مي‌پردازيم:

دستگاه گوارش
1- داروهاي موثر بر زخمهاي دوازدهه، معده، مري:
الف) ضد اسيدها:
اين داروها به منظور خنثي كردن هيدروكلريك اسيد كه از معده ترشح مي‌شود بكار مي‌روند.
داروهاي متداول:
هيدروكسيد آلومينيوم ـ هيدروكسيد منيزيوم، بيكربنات سديم و …

ب) داروهاي ضد انقباض:
هر زخم گوارشي باعث اسپاسم، انقباض ناگهاني و دردناك ماهيچه مي‌شود و راه خروجي معده را مي‌بندد، اين عمل وضع زخم را بدتر مي‌كند.
داروهاي متداول:
بلادونا، آتروپين، هيوسين و تركيبات مربوط به آن بسياري از داروهاي ضد انقباض در صورت تركيب با اسيدها موثرند.

ج) داروهاي التيام بخش زخم گوارشي:
اين داروها تا حد زيادي زخمهاي گوارشي را بهبود مي‌بخشند.
داروهاي متداول:
سايمتدين (تاگامت)، راينيتيدين

2- داروهاي درمان اسهال:
جايگزيني مايعات و الكتروليتهاي از دست رفته مهمتر از مصرف داروهاست اين امر بويژه در نوزادان و افراد ضعيف و سالمندان صدق مي‌كند. اسهال ملايم در افراد تندرست را مي‌توان با داروهايي كه باعث جذب آب در روده مي‌شوند يا حركت روده را كاهش دهند. تخفيف داد.
داروهاي متداول:
گرد كلريد سديم و گلوكزخوراكي ، تركيب كائولين، كودئين، دي فنوكسيلات (لوموتيل) يد و كينول و …

3- داروهاي درمان يبوست:
الف) داروهاي برطرف كننده يبوست به يكي از راههاي زير عمل مي‌كند.
افزايش حجم مدفوع، تحريك روده و نرم كننده مدفوع
داروهاي متداول:
سبوس گندم، متيل سلولز، استركولي و فرآورده‌هاي مشابه و …

ب) محركهاي روده:
عمل اين داروها بسيار متنوع است و براي استفاده دراز مدت مناسبت نيستند.
داروهاي متداول:‌
بيزاكوديل (دولكولاكس) روغن كرچك ، شربت انجير، فنول فتالين و …

ج) داروهاي نرم كننده مدفوع:
اين داروها واكنش‌پذير عمل مي‌كنند و حتي چنانچه به مدت طولاني استفاده شوند به ندرت مشكلي را ايجاد مي‌كنند.
داروهاي متداول:
پارافين مايع، گليسرين و شيافها روغن زيتون، روغن كرچك

4- داروهاي موثر بر اختلالهاي روده بزرگ، راست روده و مقعد
الف) اين داروها عبارتند از:
انواع تنقيه‌ها، شيافها و مواد استروئيدي و آنتي بيوتيكها كه اين داروها بطور عمده براي درمان التهاب (كوليت) بواسير و خارش به كار مي‌روند.
داروهاي متداول:
بنوكائين، هيدروكورتيزون و …

دستگاه گردش خون
1ـ داروهاي موثر بر تعداد ضربان و نظم قلب:
الف) داروهاي كاهنده شمار ضربان قلب:
اين داروها بيشتر براي نارسايي، احتقاني قلب و فيبريلاسيون دهيليزي به كار مي‌روند.
داروهاي متداول:
ديگوكسين، ديژيتوكسين، لاناتوزيد و …

ب) داروهاي تنظيم كنندة نظم ضربان قلب:
اين داروها بيشتر براي تنظيم و جلوگيري از بروز ناگهاني اختلال در نظم قلب كه گاهي مثلا در لرزش دهليزي و بعد از لخته شدن خون (ترمبوز) در عروق اكليلي منجر به مرگ مي‌وشد مصرف مي‌شوند.
داروهاي متداول:
كنيدين، وراپاميل، ليگنوكائين و …

ج) داروهاي مسدود كننده گيرنده‌هاي بتا:
اين داروها براي كند كردن ضربان قلب و براي كاهش فشار خون در آنژين صدري استفاده مي‌شود.
داروهاي متداول:
پراپرنولول، آنتولول، تيمولول و …

2ـ داروهاي كاهنده مايعات بدن (ادرار آورها):
اين داروها باعث تحريك كليه‌ها مي‌شوند تا آب اضافي بدن را به شكل ادرار خارج سازند. از دست دادن آب اضافي بدن در نارسايي احتقاقي قلب نيز پرفشاري خون و در مواردي كه آب بدن زياد مي‌شوند مفيد است.
داروهاي متداول:
فروزمايد (لازيكس)، اسپيرونولاكتون، كلروتيازيد و ..

3ـ داروهاي كاهندة فزوني فشار خون:
تاثير اين دارها بر قلب و سرخرگها از راههاي مختلف انجام مي‌گيرد.
داروهاي متداول:
متيل دوپا، كلوتيدين، آدالات، اتنولول، پروپرانولول، كلروتيازيد و …

4ـ داروهاي گشاد كنندة سرخرگها و فزاينده خون رساني:
اين داروها بر گشاد كردن سرخرگهاي اكليلي افراد مبتلا به آنژين صدري به كار مي‌رود كه اثر آنها فوري است و درد را برطرف مي‌كند.
داروهاي متداول:
نيتروگلسيرين، نيكوتيكنيك اسيد و …

5ـ داروهاي محرك قلب:
اين داروهاي محرك قلب گاهي در فوريتها براي تحريك قلب نارسا در حين عمل جراحي يا بعد از ايست قلبي به بيمار داده مي‌شود.
داروهاي متداول:
داروهاي شبه آدرنالين (سيمياتول، آدامين، فنيل آفرين)

6ـ داروهاي پيشگيري كنندة لخته شدن خون (ضد انعقاد):
اين داروها از تشكيل لخته شدن خون در سرخرگ يا از گسترش بيشتر لخته‌ها در گردش خون و قطع خون رساني در سطح وسيع جلوگيري مي‌كند.
داروهاي متداول:
هپارين، وارفارين، نيكومالون و …

دستگاه تنفس
علاوه بر آنتي‌بيوتيكها كه در بخش ديگر آمده است، شش نوع داروي ديگر بر دستگاه تنفس تاثير مي‌گذارند و براي درمان بيماريهاي دستگاه تنفس بكار مي‌روند عبارتند از:
1ـ داروهاي گشاد كننده نايژه‌ها:
در بيماري آسم كه به علت تنگ شدن نايژه‌ها بر اثر انقباض راههاي هوايي روي مي‌دهد و با بازدهم، هواي حاوي گازكربنيك را نمي‌تواند خارج كنند. لذا داروهاي گشاد كنندة نايژه‌ها باعث رفع تنگي نايژه‌ها مي‌شوند.
داروهاي متداول:
آدرنالين و افدرين بيش از همه مصرف مي‌شوند داروهاي موثرتر شبه آدرنالين عبارتند از: سالبوتامول، آمينوفيلين، تئوفيلين، تربوتالين و ايپراتروپيوم.

2ـ داروهاي كمكي درمان آسم:
كورتيكواستروئيدها: اين داروها باعث گشاد شدن نايژه‌هاي تنگ كه مانع از تخليه كامل ريه‌ها در بيماري آسم مي‌شوند كمك مي‌كنند.
داروهاي متداول:
بتامتازون و …

3ـ داروهاي پيشگيري آسم:
به تازگي داروهايي ساخته شده‌اند كه حساسيت ياخته‌هاي پوششي مجاري تنفسي را كاهش مي‌دهند. اين داروها بطور فزاينده‌اي ميزان حمله‌هاي بيماري آسم را كاهش مي‌دهند. اما بعد از شروع حملات آسم هيچ ارزش درماني ندارند. مصرف اين داروها، بويژه در كودكان، براي پيشگيري از بيماري آسم مفيد است ولي بايد به مدت طولاني مصرف شوند.
داروهاي متداول:
كرومولين سديم ـ كترتيفن

4ـ داروهاي ضد حساسيت (ضد هيستامين):
اين داروها در خنثي سازي هيستامين (مادهي كه بر اثر واكنشهاي حساسيت‌زا ايجاد مي‌شود) بكار مي‌رود.
داروهاي متداول:
پرومتازين (فرگان)، پيريلامين مالئات، ديفن هيدرامين، ترفنادين و ..

5ـ داروهاي محرك دستگاه تنفس:
اين داروها در فوريتها جهت تحريك عمل تنفس بكار مي‌رود در موارد مصرف بيش از حد دارو (خودكشي)، موارد خفگي و نوزاداني كه به كندي تنفس مي‌كند استفاده مي‌شود.
داروهاي متداول:
تيكتاميد، نالوكسون.

6ـ داروهاي مسكن سرفه:
پزشكان ميل چنداني به تجويز داروهاي برطرف كننده سرفه ندارند، زيرا سرفه خود واكنشي است براي بيرون راندن ترشحات و خلط عفوني و مواد خارجي و ممانعت از ورود آنها به راههاي تنفسي مي‌باشد با اين همه نوع داروها بسيار زياد بكار مي روند بي آنكه واقعاً سودمند باشند.
داروهاي متداول:
تركيبات كدئين دار.

دستگاه اعصاب:
داروهايي كه بر دستگاه اعصاب تأثير مي گذارند بسيارند. برخي از آنها بسيار سودمندند. ولي برخي نيز بايد با داروهاي ديگر همراه شوند تا تعادلي بين اثرهاي مثبت رواني و عوارض جانبي آنها بوجود آيد.
داروها از هشت راه مختلف بر دستگاه اعصاب اثر مي گذارند كه عبارتند از:
1ـ داروهاي درمان بيخوابي و اضطراب:
الف) داروهاي خواب‌آور (قرص خواب): اين داروها براي افرادي كه به سختي به خواب مي روند تجويز مي شوند. مقدار كم اين داروها معمولاً اضطراب را نيز كاهش مي دهد.
داروهاي متداول:
بنزود يا زپين ها(نيترازپام، ديازپام، تمازپام)

ب) داروهاي اضطراب و مسكن و آرام بخش:
اين داروها براي كاهش اضطراب تجويز مي شوند.
داروهاي متداول:
بنزود يا زپين ها(ديازپام، كلرديازپوكسايد، لورازپام، اكسازپام)

پ) داروهاي مؤثر بر اختلالهاي شديد رواني (ضد روان پريشي)
اين داروها، هزاران نفر را به جاي راهي شدن به سوي بيمارستانهاي رواني به زندگي عادي در جامعه موفق ساخته است. بسياري از آنها آرامبخش است.
داروهاي متداول:
فنوتيازين ها و داروهاي مشتق از آنها

داروهاي ضد افسردگي:
همه داروهاي ضد افسردگي دو تا سه هفته طول مي كشد تا مؤثر واقع شوند. مصرف اين داروها بايد تحت مراقبت پزشكي انجام شود.
داروهاي متداول:
آمي تريپتلين، ايمي پرامين و …

4ـ داروهاي محرك دستگاه اعصاب و اشتها برها:
محركهاي ملايم مانند كافئين براي رفع خستگي و خواب آلودگي مصرف مي شوند و داروهاي مشتق از آمفتامين گاهي براي سركوب اشتهاي افرادي كه قصد كم كردن وزن را دارند بكار مي روند.
داروهاي متداول:
داروهاي شبه كافئين، داروهاي مشتق از آمفتامين.

5ـ داروهاي ضد تهوع و سرگيجه:
اين داروها براي پيشگيري از نشانه هاي نامطلوب ناشي از بيماري سفر، التهاب گوش دروني و همچنين در بارداري بكار مي رود.
داروهاي متداول:
ضد هيستامين ها، فنوتيازين ها، B6

6ـ داروهاي ضد درد:
اين داروها معمولاً به دو گروه اصلي تقسيم مي شوند. داروهاي غير اعتياد آور(غيرمخدر) و اعتيادآور(مخدر). داروهاي گروه اول چندان قوي نيستند و نسبتاً كم خطرتر هستند و هر كس براي رفع درد مي تواند آنها را مصرف كند. غالب داروهاي غيراعتيادآور حاوي آسپرين، استامينوفن يا تركيبات مربوط به آنهاست. داروهاي مخدر يا اعتيادآور خاصيت ضد درد بيشتري دارد كه حاوي ترياك، مرفين و مخدرهاي كوكائين هستند. سومين گروه از اين داروها براي تسكين درد ميگرن و دردهاي عصبي بكار مي روند.
داروهاي متداول:
داروهاي غيراعتيادآور: آسپرين و تركيبهاي استامينوفن
داروهاي ضدالتهاب: پونستان يا مفناميك اسيد،ايبوبروفن و …
داروهاي اعتيادآور: مشتقات كدئين كه خاصيت اعتيادآور كمي دارند.

7ـ داروهاي ضد ميگرن و دردهاي عصبي:
داروهاي بسياري براي مقابله با بيماري ميگرن و دردهاي عصبي ساخته شده اند كه از حملات ميگرن و دردهاي عصبي مي كاهند و آنها را تسكين مي دهند. برخي داروها براي پيشگيري از حملات ميگرن و دردهاي عصبي است و بايد به طور منظم مصرف شوند.
داروهاي متداول:
الف) داروهاي ميگرن و داروهاي حاوي ارگوت(ارگوتامين و پراپرانولول)
ب) داروهاي ضد دردهاي عصبي كاربامازپين

8ـ داروهاي پيشگيري كننده غش (ضد تشنجها):
اين داروها بيماري صرع را درمان نمي كند اما از بروز حمله پيشگيري مي كنند به همين دليل معمولاً درمان طولاني ضروري است و بيشترين تأثير درماني و كمترين عوارض را با تنظيم دقيق تعداد دارو مي توان بدست آورد.
داروهاي متداول:
فنوباربيتال(لومينال)، فنيتوئين، كابامازپين، يريميدون و ديگر داروهاي ضدتشنج(كلونازپام، ديازپام)

9ـ داروهاي سخت شدگي ماهيچه و رعشه:
داروهاي ضد بيماري پاركينسون: اين داروها در مغز بر محل ضايعه اثر مي كند و بر روي ماهيچه‌‌‌‌‌‌ها اثر نمي كند.
داروهاي متداول:
لوودوپا، آمانتادين، بروموكريپتين.
عفونت ناشي از موجودات ذره بيني
موجودات ميكروسكوپي مختلف، به اندازه هاي متفاوت ممكن است بدن انسان را آلوده كرده و باعث عفونت در دستگاههاي مختلف بدن شوند. داروهاي ضد عفونت به 5 گروه تقسيم مي شوند:
1ـ داروهاي ضد عفونتهاي باكتريايي:
اين داروها(ضد باكتريها) تعداد بسياري از اين داروها در 50 سال اخير ساخته شده اند. اين داروها عفونتهاي باكتريايي وخيم پيشين مانند مننژيت، ذات الريه، سل و … را بسيار كاهش داده اند.
داروهاي متداول:
پني سيلين ها، آموكسي سيلين، آمپي سيلين، كلوكساسيلين، تتراسيكلين، سولفاناميدها، اريترومايسين‌ها، جنتامايسين، نئومايسين، سفالوسپورين ها(داروهاي ضد سل:گروه خاصي از آنتي‌بيوتيكها هستند كه بايد ماهها مصرف شوند تا مؤثر افتند، داروهايي از قبيل استرپتومايسين ها، ريفامپين، ايزونيازيد و … )

2ـ داروهاي ضد عفونتهاي قارچي چ:
اين داروها(ضد قارچها) براي مقابله با عفونتهاي قارچي از جمله برفك و كچلي استفاده مي شوند. بعضي از اين داروها خوراكي اند و ساير آنها به طور موضعي مصرف مي شوند.
داروهاي متداول:
آمفوتريپسين، ميكونازول، كلوتريمازول، نيستاتين ها، گريزئوفولوين و …

3ـ داروهاي ضد عفونتهاي ويروسي(ضد ويروسها):
بعضي از داروهاي ضد ويروسي در برخي موارد فعاليت ويروس را سركوب مي كنند اين داروها را فقط با نسخه پزشك مي توان تهيه كرد و بايد تحت مراقبت پزشكي مصرف شود.
داروهاي متداول:
ايدوكسوريدين بصورت موضعي براي درمان تبخال، گاماگلوبولين ممكن است براي مدت كوتاه ايجاد مصونيت كند.

4ـ داروهاي مؤثر بر انگلهاي ذره بيني:
انگلهاي ذره بيني عامل چهار بيماري مهم هستند كه عبارتند از: مالاريا، آمبياز(عفونت آميبي)، ليشمانيوز(عفونت ليشمانيا) و بيماري خواب. هر چهار بيماري از بيماريهاي ويژة مناطق گرمسيري هستند.
الف) كلروكدئين، كينين، پرتميامين(داروهاي ضد مالاريا هستند)
ب) مترونيدازول، نيمورازول(داروهاي ضد آميب)
ج) سديم استيوگلوكونات(داروهاي ضد ليشمانيا)

5ـ داروهاي ضد كرم و انگل قابل رؤيت:
داروهاي متداول:
پيپرازين(داروهاي كرمك و كرمهاي حلقوي)، مال فرن(داروهاي مؤثر بر كرم پهن، كرم قلابدار، شيسنوزومياز)
دستگاه غده هاي درون ريز
ترسحات غدد درون ريز بدن پس از ورود به جريان خون در تمام نقاط بدن به صورت هورمون يا پيامبرهاي شيميايي عمل مي كنند. كاركردهاي بدن به وسيله اين مواد تنظيم مي شوند. اين داروها بر چند نوع تقسيم مي شوند.

1ـ داروهاي كنترل كننده مرض قند(ديابت):
مرض قند به علت كمبود و بي اثر شدن هورمون لوزالمعده(انسولين) كه تنظيم ميزان گلوكز خون را عهده دار است به وجود مي آيد. عمل اكثر داروهاي ضد قند، افزايش ترسح انسولين از غدد پانكراس است و به همين علت اثر آنها نسبي است و كامل نيست.
انسولين هاي متداول:
انسولين كوتاه اثر، انسولين ميان اثر، انسولين دراز اثر، ساير داروهاي ضد بيماري قند: عمل اين داروها افزايش تأثير انسولين است و براي بيماراني كه در دوران بزرگسالي و يا بر اثر چاقي به مرض قند مبتلا شده اند مناسب است كه عبارتند از: گلي بن كلاميد، تولبوتاميد، كلروپروپاميد و …

2ـ داروهاي محرك و بازدارندة كار غدة تيروئيد:
هورمون غدة تيروئيد سرعت و مصرف انرژي در قلب و تمام بافتهاي بدن را تنظيم مي كند اين هورمون براي رشد جسمي و ذهني ضروري است كه عبارتند از:
الف) داروهاي محرك غدة تيروئيد: اين داروها جايگزين هورمونهاي تيروئيد در بدن انسان مي شوند و از آنها در بيماري كرتنيسم و منگزدم استفاده مي شود.
داروهاي متداول:
عصاره تيروئيد، تيركسين. در بسياري از موارد گواتر، هم براي كاهش سايز تيروئيد استفاده مي شود.

ب) داروهاي بازدارنده غده تيروئيد:
اين داروها سبب كاهش فعاليت غده تيروئيد مي شوند و براي مقابله با پركاري تيروئيد به كار مي‌روند.
داروهاي متداول:
يد، تركيبات تيواوراسيل.

3ـ داروهاي مشابه هورمونهاي غده فوق كليوي:
اين داروها، هورمونهاي بدن را ياري مي كنند تا بدن در مقابل عفونتها مقاومت كند و همچنين بدن را در تنشهاي رواني ياري مي كند.
داروهاي متداول:
بتامتازون، دگزامتازون، هيدروكورتيزول، پردينزولون، تريام سينولون و … فشار چشم را بالا مي‌برند و ايجاد آب سياه مي كنند و بايد كاملاً تحت نظر پزشك تجويز شود. لازم به ذكر است كه داروهاي چشمي بخصوص قطره ها چون ممكن است با اشك چشم رقيق شود تأثيرشان كمتر حس مي‌شود از اين روگاهي پماد چشم به جاي قطره تجويز مي شود.
داروهاي مؤثر بر چشم

1ـ داروهاي مؤثر بر عفونتهاي ميكروبي و ويروسي چشم:
داروهاي متداول:
كلرام فنيكل، جنتامايسين، سولفاستاميد و … .

2ـ داروهاي مؤثر بر التهاب چشم و كاهنده فشار دروني چشم و برطرف كنندة انقباض مردمك چشم:
داروهاي متداول:
آتروپين، پيلوكارپين، بتنزول و … .
داروهاي مؤثر بر حلق، گوش، بيني و دهان

1ـ داروهاي موضعي گوش:
اين داروها در درمان عفونت مزمن گوش يا اگزماي گوش تجويز مي شوند كه اغلب از آنتي‌بيوتيكها و كورتيكواستروئيدها يا تركيبي از اين دو هستند.
داروهاي متداول:
ايتات آلومينيوم، جنتامايسين، كلرام فنيكل، بتامتازون، روقن زيتون و همچنين قطرة بيكربنات و آب‌اكسيژنه براي بيرون آوردن موم گوش بكار مي رود.

2ـ داروهاي موضعي بيني:
اين داروها معمولاً براي كاستن واكنشهاي حساسيتي مانند گرفتگي بيني كه به علت التهاب مخاط بيني، پوليپ بيني ايجاد مي شود تجويز مي شود.
داروهاي متداول:
كورتيكواستروئيدها، فنيل آفرين، … .

3ـ داروهاي موضعي دهان و گلو:
اين داروها براي محافظت، تسكين و بي حس سازي زخمهاي دهان و گلو بكار مي روند.
داروهاي متداول:
نيستاتين، تيمول و پويدون آيوداين(بتادين).

داروهاي مؤثر بر پوست: ‌‌
اين داروها در درمان التيام التهاب و سوزش و عفونت پوست مصرف مي شوند. در صورت مصرف اين داروها و بروز حساسيت در پوست بايد بلافاصله اين داروها را قطع نمود.
1ـ داروهايي كه بطور موضعي بر پوست اثر مي كنند:
اين داروها از التهاب و همچنين از خارش پوست مي كاهند و براي درمان اگزما استفاده مي شوند.
داروهاي متداول:
بتامتازون، فلوئوسينولون، اكسيد روي و … .

2ـ داروهاي ضد خارش پوست:
داروهاي متداول:
گزيلوكايين و ضد هيستامين ها و … .

3ـ داروهاي مؤثر بر زگيل و پينه:
داروهاي متداول:
ساليسيليك اسيد، رزيني پودوفيلوم .

4ـ داروهاي مؤثر بر آكنه(جوش غرور جواني):
داروهاي متداول:
رتين A ، بنزوئيل پراكسايد و … .

5ـ داروهاي محافظت از پوست:
اين داروها ضد آفتاب هستند كه براي مقابله با اشعه فرابنفش به كار مي روند كه مانع از سوختگي تيرگي ويژگي پوست مي شود.

6ـ داروهاي ضد عفونتهاي پوستي:
اين داروها آنتي بيوتيك هستند به 4 گروه تقسيم مي شوند.
الف) ضد ميكروبها در درمان زرد زخم بكار مي روند.
داروهاي متداول:
تتراسيكلين، جنتامايسين و … .

ب) ضد قارچها كه در درمان كچلي تجويز مي شود.
داروهاي متداول:
نيستاتين، كلوتريمازول، بنزوئيك اسيد و … .

ج) ويروس كشها: در درمان تبخال استفاده مي شود.
داروهاي متداول:
آسيكلوويز، ايدوكسوريدين و …

د) ضد انگلها: در درمان برطرف كننده شپش تجويز مي شود.
داروهاي متداول:
بنزيل بنزوئات و … .
ماهيچه ها و مفصلها
اين داروها بيماري را درمان نمي كنند. اما در كاهش درد و آسيب مفصل و ماهيچه مؤثر مي باشد.
داروهاي كاهندة التهاب موثر بر بيماريهاي ماهيچه اي و مفصلي:
اين داروها در درمان آرتريت روماتوئيد و نقرس موثر مي باشد.
داروهاي متداول:
آسپرين، ساليسيلاتها، بروفن، ايبوبروفن، ايندومتاسين، ديكلوفناك، پيروكسيكام و … .

ويتامين ها
مواد معدني و ويتامين هاي مورد نياز بدن ممكن است به علت نامناسب، غذا به حد كافي به بدن نرسند به مختصري از آنها اشاره مي شود: در كمبود ويتامين A كه باعث بيماري نادر شب كوري مي شود مي توان از روغن ماهي و تركيبات مشابه آن استفاده نمود.
دركمبود ويتامين B كه باعث بيماري بري بري وپلاگر مي شود از انواع ويتامين B1 ، B2، B6، B12 استفاده كرد. در كمبود ويتامين C كه باعث اسكوربيت مي شود مي توان از اسكوربيك اسيد استفاده نمود . د ركمبود ويتامين D و كلسيم كه باعث بيماري راشيتيسم و ساختار استخواني ضعيف مي شود مي توان از روغن ماهي روكال ترول(كلتي تريول) استفاده كرد.
داروهاي مكمل كمبود تغذيه:
مكمل هاي آهن
مكمل هاي آهن يا به صورت خوراكي ويا تزريقي اند كه در بچه ها به صورت قطره استفاده مي شود وبخصوص براي بچه ها ئي كه از شير مادر مي خورند ضروري است .
داروهاي متداول:
تركيبات آهن دار فرو ، وبسياري از تركيبات آهن دار همراه با فوليك اسيد وديگر ويتامين ها به هنگام بارداري تجويز مي شوند .

اهداف سرم درماني:
به منظور تامين نياز آب و الكتروليتهاوتامين مواد غذايي مورد مورد نياز بدن و همچنين دسترسي به
وريد در صورت بد حال بودن بيمار از سرم به عنوان k.v.o يعني (باز نگه داشتن رگ )استفاده مي شود.
سرم 3/1و 3/2(قندي نمكي )دكستروز سالين d.s
اين سرم تركيبي از قند و نمك است كه 33/3%نمك(دكستروز)و3%هم كلريد سديم دارد .كه به منظور تامين انرژي مورد نياز بيمار و جبران كمبود حجم مايعات و برقراري جريان ادراربه منظور باز نگه داشتن رگ به عنوان k.v.o و همچنين موثر در مسموميتهااستفاده مي شود.
سرم قندي(دكستروز 5%)5%قند بقيه آب است دكستروز واتر به منظور k.v.o استفاده مي شود و كمك به دفع مواد زايد توسط كليه ها؛ كمك به تامين انرژي مورد نياز بدن استفاده مي شود.
كلرو سديم 9%يا سرم نمك يا نرمال سالين يا سرم فيزيولوژي
الف-غير قابل تزريق ب-قابل تزريق
الف-سرم كلروسديم9%غير قابل تزريق كه به منظور شستشوي زخم ها ازجمله زخم بستر (به علت بي حركتي بدن ايجاد مي شود )(زخم بد سور)استفاده مي شود
ب-سرم كلروسديم 9%قابل تزريق كه به منظور جبران كمبودحجم مايعات بدن ؛ جبران كمبود خمن و همچنين به عنوان بالا بردن فشار خون و به منظور حل كردن دارو به جاي آب مقطر وبه منظور شستشويزخم هااز اين سرم استفاده مي شود.

سرم رينگر:
درموارد اورژانس از جمله خونريزيها؛سوختگيها؛برق گرفتگي وهمچنين موارد شوك و اسهال و استفراغ شديد به منظور جبران كمبود حجم مايعات و الكتروليتهاي مورد نياز بدن از جمله سديم و پتاسيمو كلسيم وكلراز اين سرم استفاده مي شود. وهمچنين به منظور بالا بردن فشار خون و كم آبي استفاده مي شود.

انواع ست سرم
1-ست معمولي 2-ست خون 3-ميكروست
ميكرو ست براي تنظيم دقيقترقطرات سرم در كودكان و نوزادان استفاده مي شود.هر 60قطره ميكروست 1ccاست ولي در ست معمولي هر 15 قطره cc1است.


اسكالپ وين:
اسكالپ وين براي بيماران سرپاييو يا بچه ها ويا بيماران بد رگ استفاده مي شود.

[dr_satar]

نام تجاري: نيستان

معرفي دارو:
نيستاتين يك داروي ضد قارچ است كه نام خود را از مؤسسه بهداشت ايالتي نيويورك (New York State Institute of Health) گرفته است. زيرا اين مؤسسه بود كه در سالهاي 1950 بوجود آمد. نيستاتين بر كانديديازيس (برفك)، كه يك عفونت ناشي از كانديدا است، موثر ميباشد. نيستاتين اشكال دارويي مختلف دارد و براي درمان عفونتهاي پوست، دهان، گلو، مجراي روده، مري و واژن تجويز مي گردد. اين دارو از مجراي هاضمه به خوبي جذب جريان خون نمي شود و لذا عليه عفونتهاي سيستميك يا عمومي كمتر استفاده ميشود. اين دارو شكل تزريقي ندارد.

كمتر عوارض جانبي داردو در خلال حاملگي مي توان از آن براي درمان كانديديازيس واژن استفاده كرد.


طرز استفاده از دارو:
اين دارو براي شما تجويز شده بدون توصيه پزشك آنرا تغيير ندهيد.


اشكال دارو: قرص، پاستيل، شربت، شياف، پماد، ژل، كرم.


مقدار و زمان مصرف: عفونتهاي دهان و گلو: 4 بار در روز. شربت را قبل از قورت دادن چند دقيقه در دهان بگردانيد. عفونتهاي روده: 4 بار در روز. عفوتهاي پوست، 2 تا 4 بار در روز. عفونتهاي واژن: يكبار در روز به مدت 2 هفته.


مقدار مصرف براي بزرگسالان: 2 تا 4 ميليون واحد در روز (از راه خوراكي)، 100000 تا 200000 واحد در شب (شياف)، 1 تا 2 (اپليكاتور) از كرم (براي كرم واژينال) و براي پوست مطابق دستور.


شروع تأثير دارو: اثرات درماني آن ممكن است تا حدود 7-14 روز محسوس نباشد.


ادامه اثر دارو: تا 6 ساعت.


توصيه غذايي: ـــــــــــ


نگهداري از دارو: در محفظه سربسته، در محيط خشك و خنك دور از دسترس اطفال و نور باشد.


فراموش كردن نوبت دارو: بمحض يادآوري دارويتان را ادامه دهيد. و طبق برنامه منتظر نوبت بعد باشيد.


متوقف كردن دارو: مصرف اين دارو را تا آخر مصرف كنيد. حتي اگر مناطق آلوده ظاهراً بهبود يافته اند زيرا ممكن است بيماري اصلي كاملاً از بين نرفته باشد و در صورت قطع زودهنگام درمان، امكان عود نشانه هاي

بيماري وجود دارد.


مصرف مقدار اضافي: بيشتر از آنچه كه تجويز شده است مصرف نكنيد تا مشكلي براي شما ايجاد نشود. اما چنانچه علايم غيرمعمول و يا خاصي مشاهده كرديد و يا زيادتر از حد معمول دارو را مصرف كرديد به پزشك مراجعه كنيد.


عوارض نامطلوب:
عوارض جانبي اين دارو عموميت ندارد و ملايم و گذرا هستند. امكان ايجادتهوع و استفراغ براي اشكال خوراكي نيستاتين وجود دارد.

نشانه ها - اسهال، شيوع بندرت، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها - تهوع/استفراغ، شيوع بندرت، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها- جوش، شيوع بندرت، موارد مشورت با پزشك همه موارد.


تداخل دارويي: ـــــــــــــ


احتياط:
در موارد زير پزشك را مطلع سازيد.

مصرف داروهاي ديگر.


براي خانم هاي باردار: بي خطر است.


براي خانم هاي شيرده: بي خطر است.


براي اطفال و كودكان: مقدار داروي لازم را كم كنيد.


براي سنين بالاي 60: مشكل خاصي نيست.


مصرف اين دارو در حين رانندگي و كارهاي دشوار: مشكلي نيست.


الكل: ـــــــــ


استفاده بلند مدت:
مشكلي نيست. معمولاً تا زمان برطرف شدن عفونت تجويز ميشود.


××××××××××××××××××××××××× ××


خلاصه:

گروه دارويي: داروهاي ضد قارچ
خطر مصرف اضافي: كم
ميزان وابستگي: كم
داشتن نسخه: بله
به صورت ژنريك: بله

[dr_satar]

سلام ممنونم واسه اطلاعات کاملتون

[dr_satar]

نام تجاري: اپي ين، مدي هالر-اپي، سيمپلين، آناگوارد، اپي ين، ميني آي جت اپي نفرين

معرفي دارو:
آرنالين يك ناقل عصبي است كه در غده فوق كليه مركزي توليد ميشود. از سال 1900 مصنوعاً تهيه شده است. در پزشكي براي تحريك فعاليت قلب مصرف دارد. عروق خوني پوست و روده را تنگ مي كند.براي مقابله فوري با حملات قلبي و كاهش دادن واكنشهاي شديد آلرژيك (آنافيلاكسي) در برابر داروها يا نيش حشرات تزريق ميشود. از آنجايي كه آدرنالين، عروق خون را تنگ مي كند از آن براي كنترل خونريزي در جراحي استفاده مي كنند و بدين ترتيب مدت بي حس موضعي طولاني تر ميشود. استعمال اين دارو به صورت قطره هاي چشمي، فشار داخل كره چشم را كم مي كند و از اين نظر براي درمان آب سياه و جراحي چشم مفيد است.


طرز استفاده از دارو:
اين دارو براي شما تجويز شده بدون توصيه پزشك آنرا تغيير ندهيد.


اشكال دارو: آمپول، استنشاق، قطره چشمي.

مقدار و زمان مصرف: طبق دستور و نوع بيماري عمل شود.

مقدار مصرف براي بزرگسالان: طبق دستور و نوع بيماري عمل شود.

شروع تأثير دارو: 5 دقيقه براي آمپول و استنشاق. 1 ساعت براي قطره چشمي.

ادامه اثر دارو: 4 ساعت براي استنشاق: 4 ساعت براي آمپول، 24 ساعت براي قطره هاي چشمي.

توصيه غذايي:
نگهداري از دارو: در محفظه سربسته و خشك و خنك به دور از دسترس اطفال و نور باشد.

فراموش كردن نوبت دارو: در محيط بسته، خشك، خنك و بدور از دسترسي اطفال و نور باشد.

متوقف كردن دارو: بدون اجازه پزشك اين دارو را قطع نكنيد زيرا قطع دارو ممكن است نشانه هاي بيماري را بدتر كند.

مصرف مقدار اضافي: در كليه موارد به اورژانس مراجعه شود بويژه در صورت بروز ضربان قلب بالا، مشكلات تنفسي يا بيهوشي. به راهنماي فوريت مسموميتهاي دارويي مراجعه كنيد.

عوارض نامطلوب:
عوارض نامطلوب آدرنالين از تأثير تحريكي آن بر دستگاه عصبي مركزي و قلب ناشي ميشود. قطره هاي چشمي موجب سوختگي يا التهاب موضعي ميشوند.

نشانه ها- خشكي دهان، شيوع شايع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها- عصبيت/ بي قراري، شيوع شايع، موارد مشورت با پزشك حاد.

نشانه ها- افزايش ضربان، شيوع شايع، موارد مشورت با پزشك همه موارد.

نشانه ها- سردرد و تار شدن ديد، شيوع شايع، موارد مشورت با پزشك همه موارد.


تداخل دارويي:

توجه: آدرنالين با برخي از داروها تركيب ميشود و خطر افزايش ضربان و فشارخون را افزايش مي دهد. اين داروها عبارتند از ضدافسردگي هاي سه حلقه ايي و بازدارنده هاي آنزيم منوآمين اكسيداز.

بتابلوكرها: تركيب آدرنالين با بعضي از بتابلوكرها مانند پروپرانولول خطر افزايش فشارخون را بالا مي برد.

داروهاي ضد ديابت: آدرنالين از تأثير اين نوع داروها مي كاهد.


احتياط:
در موارد زير پزشك را مطلع سازيد.

ناراحتي هاي قلبي، ديابت، پركاري تيروئيد، ناراحتي هاي عصبي، فشارخون بالا، مصرف داروهاي ديگر.

براي خانم هاي باردار: معمولاً توصيه نميشود.

براي خانم هاي شيرده: اين دارو در شير مادر نفوذ مي كند مقدار طبيعي آن بي ضرر است.

براي اطفال و كودكان: معمولاً تجويز نميشود. در صورت لزوم از مقدار دارو كم كنيد.

براي سنين بالاي 60: احتمال افزايش عوارض جانبي وجود دارد. در صورت لزوم از مقدار دارو كم شود.

مصرف اين دارو در حين رانندگي و كارهاي دشوار: قطره هاي چشمي ديد را موقتاً تار مي كنند.

الكل:

جراحي و بيهوشي عمومي: پيش از هرگونه عمل جراحي بايد مصرف آدرنالين قطع شود. موضوع را قبلاً با پزشك در ميان بگذاريد.

استفاده بلند مدت:
استعمال قطره هاي چشمي اپي نفرين بمدت زياد همراه با لنزهاي چشمي توصيه نميشود.


_______________________________________
خلاصه:

گروه دارويي: داروي براي آب سياه
خطرمصرف اضافي: زياد
ميزان وابستگي: كم
داشتن نسخه: بله
به صورت ژنريك: بله