دین و سیاست , ادغام یا جدایی ؟

[reza nikjo]

اول از همه باید برسی شود که اگر دین در خدمت سیاست قرار بگیرد آیا آن دین جواب گوی به تمام ارکان سیاست را دارد یا خیر؟ اگر جواب گو نباشد به خودی خود هر دو به پوچی رو میآورند... یعنی میشه ( دین سیاست زده) و( سیاست دین زده)
که فاجعه به وجود میاید مثل دوران حکومت کلیسا در رنسانس اروپا که مسیحییت جوابگوی سیاست نبود

[نشات]

سلام . مطرح کردن جدایی دین از سیاست در کشورهای اسلامی یک توطئه قدیمی هست
دین از سیاست جدا نیست .
خداوند کامل مطلق است که قران را برای هدایت بشر بدست اخرین پیامبرش دقت کنید اخرین پیامبر ارسال کرده ایا میشود کامل مطلق اشتباه کند و دستورات دینی که بیشتر ان حاکمیتی است بفرستد که در حال و اینده قابل و لازم الاجرا نباشد و ایا کسی که اعتقاد به عمل به احکام خدا ندارد ایا واقعا مشرک نیست .

[تکاور]

کتاب خورشید مغرب:


« آنان که از فعال بودن دین در اجتماع هراس دارند، همواره این تفکر کفر آمیز را شیوع می دهند که دین از سیاست جداست(1)، چون می دانند که هنگامی که دین از سیاست جدا شد، از قدرت جداشده است و وقتی از قدرت جداشد یعنی هیچ. شما نمی توانی فرزندت را چنانکه می خواهی تربیت کنی. نمی توانی ناموس خود را، برای خود داشته باشی. نمی توانی تاریخ پیغمبرت را در جایی بنویسی. نمی توانی یک خوراک پاک و حلال را دربازار به دست آوری. نمی توانی در برابر توهین به مقدسات دینت نفس بکشی. نمی توانی یک قدم برای از بین بدن ظلم برداری. نمی توانی یک امر به معروف و یک نهی از منکر بکنی. و سرانجام چه، همان هیچ که گفتیم. آن رندان و مأمورانی که می گویند دین از سیاست جداست، این را می خواهند، یعنی: بیدینی و بردگی مسلمان را می خواهند، یعنی: محو شدن اسلام و شوکت اسلام و عزت اسلام و حریت مسلمانان را می خواهند، و آزادی برای فحشاء و منکرات (و بتبع، وابستگی و بردگی سیاسی و نوکرمآبی و سرسپردگی) رامی خواهند! و تو وای مسلمان، این چگونگی را نخواه، سنگر را رها نکن، و از صحنه کنار نرو! به گذشته ها فکر کن، و این عزت و قدرت را از دست نده! »

(1) اینکه از این تفکر (جدایی دین از سیاست) «کفرآمیز» تعبیر می کنم، برای این است که معنای این طرز تفکر، این است که خدا بر فرد حاکمیت دارد اما بر جمع ندارد. جامعه را باید سیاستمداران اداره کنند، آنهم چه بر طبق مقررات و احکام خدا، و چه به خلاف آن. این، شرک و کفر است، زیرا انسان دو حاکمیت را پذیرفته است، حاکمیت خداو غیر خدا. و این همان خروج از حکومت الله است و گرفتار شدن به حکومت طاغوت. البته برخی از کسانی که از فکر جدایی دین از سیاست دم می زنند، می دانند چه می گویند، و برای چه می گویند ـ چنانکه در بالا اشاره کردیم و برخی نیز هستند که نمی دانند مطلب به کجا می کشد.

●●●●●●●
●●●●●●●
●●●●●●●
●●●●●●●
●●●●●●●
●●●●●●●
●●●●●●●
●●●●●●●


نظریه جدایی دین از سیاست یعنی چه ؟
چه کسی برای اولین بار آن را طرح کرده است و چرا؟

نظریه جدایی دین از سیاست (Secularism) گرایش و تفکری است که طرفدار و مروج حذف یا بی اعتنایی و به حاشیه راندن نقش دین در ساحت های مختلف حیات انسانی، از قبیل سیاست، حکومت، علم، اخلاق و ... است. بر اساس این نظریه، بشر در سایه خرد و دانش تجربی خود همانگونه که توانسته است در شناخت طبیعت کامیاب شود، می تواند قوانین مربوط به فرهنگ، سیاست، قضاوت، اقتصاد، داد و ستد و آداب و معاشرت و بالاخره هر آنچه که به شؤون مادی و معنوی حیات او مربوط می شود را - نیز - در سایه خرد و دانش خود بشناسد و بسازد و از این پس دیگر به دخالت دین در اداره زندگی اش نیازی نخواهد داشت.
فرهنگ آکسفورد سکولاریسم را این گونه تعریف می کند: «اعتقاد به این که قوانین، آموزش و پرورش و ... باید بر واقعیات علم مبتنی باشد نه مذهب».
خاستگاه اصلی اندیشه جدایی دین از سیاست غرب است. در قرون وسطی و پس از آن عواملی دست به دست هم داد تا این اندیشه را بر فرهنگ غرب حاکم ساخت.
از یک سو مسیحیت تحریف شده با مفاهیمی نارسا و غیر معقول، در کنار حاکمیت استبداد و اختناق رجال کلیسا؛ و از سوی دیگر تعارض عقل و علم با آموزه‏های انجیل باعث شد تعارضی آشکار میان دین و تجدد در گیرد. تعارضی که سرانجام به تفکیک دو حوزه علم و دین انجامید و در نتیجه دین از صحنه همه حوزه‏هایی که علم در آن سخن میگوید کنار رفت.
در جهان اسلام اندیشه جدایی دین از سیاست از سوی سه قشر مطرح شده است: نخست از سوی حاکمان جوری که در صدر اسلام میخواستند جریان خلافت را به سلطنت تبدیل کنند مثلاً وقتی معاویه در سال چهل هجری به خلافت رسید به عراق آمد و چنین گفت: «من با شما بر سر نماز و روزه نمیجنگیدم بلکه میخواستم بر شما حکومت کنم و به مقصود خود رسیدم»، (ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 4، ص 160).
پس از او حکومت در جامعه اسلامی از جنبه دینی خارج و به سلطنت تبدیل شد. سلاطین جور در هر دوره‏ای برای مبارزه با علمای دین، همواره سیاست را جدای از دین و شأن علما را بالاتر از دخالت در سیاست معرفی میکردند، (صحیفه نور / ج 83، ص 217: درباره سخن رضا شاه به آیت الله کاشانی).
گروه دوم استعمارگران خارجی بودند. بزرگترین ضربه‏هایی که استعمار از ممالک اسلامی دیدند از سوی تعالیم دینی و علمای دین رهبری میشد لذا فرهنگی که همواره از سوی استعمارگران برای ممالک اسلامی نسخه و ترویج میشد فرهنگ جدایی دین از سیاست بود، (ر.ک: محمد سروش، دین و دولت در اندیشه اسلامی، صص 120 ـ 126).
قشر سوم: جریان روشنفکری بیمار بود که از سوی تحصیل کرده‏های غرب آغاز شده بود و سعی در تطبیق همان جریان جدایی دین از سیاست در فضای غرب بر حوزه اسلام کردند غافل از این که: اسلام غیر از مسیحیت است.
ثانیا: آنچه به نام مسیحیت در غرب قرون وسطی بود مسیحیت ناب نبود.
ثالثا: علمای اسلام نه تنها هرگز حاکمیت استبداد و اختناق نداشتند و هرگز با علم سر ستیز نداشتند که هر دوره که قدرت به دست علمای اسلام بوده است دوره شکوفایی و رشد علم شناخته شده است.
به طور کلی در پاسخ به طرفداران اندیشه جدایی دین از سیاست استدلالهای مفصل و متینی بیان شده است که پرداختن به تمامی آنها از حوصله نامه خارج بوده لذا ما بصورت کلی به بیان دو شیوه مهم برای مقابله با طرفداران این اندیشه میپردازیم که عبارتند از:
1. ارجاع به گزاره‏ها، متون و منابع اسلامی
2. سیره و روش پیامبر اکرم(ص) و امامان معصوم(ع) در دین اسلام با توجه به حجم عظیمی از احکام اجتماعی و اهداف سیاسی دینی، میتوان هدفگیریهای اصلی این دین مقدس را شناخت. حضرت امام(ره) در این باره میفرمایند: «اسلام دین سیاست است با تمام شئونی که سیاست دارد ـ این نکته برای هر کسی که کمترین تدبری در احکام حکومتی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی اسلام بکند آشکار میگردد. پس هر که را گمان بر او برود که دین از سیاست جداست، نه دین را شناخته و نه سیاست را.»، (صحیفه نور، ج 1، ص 6).
با مروری کوتاه بر قوانین اسلامی و آیات قرآن روشن میگردد که اسلام دینی است جامع و همه سونگر که تمام ابعاد زندگی انسان (فردی، اجتماعی، دنیوی، اخروی، مادی و معنوی) را در نظر گرفته و همان گونه که مردم را به عبادت و یکتا پرستی دعوت نموده و دستورات اخلاقی و مربوط به خودسازی فردی را دارد احکام و دستوراتی در مورد مسائل حکومتی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، قضایی و مربوط به اداره صحیح جامعه روابط بین‏المللی، حقوقی و... داراست و مقررات قضایی، حقوقی، روابط اجتماعی، مسائل
اقتصادی، تربیتی و ... دارد و بدیهی است که اجرا و پیاده کردن چنین احکام و دستوراتی بدون قدرت اجرایی امکان پذیر نیست و حکومت دینی به معنای صحیح آن حکومتی است که جامعه را بر اساس قوانین الهی اداره کند و زمینه‏های رشد و استعدادها و امکان رسیدن انسانها به کمال و ایجاد جامعه‏ای برین صالح و شایسته را برای مردم آماده کند و با فسادهای اخلاقی اجتماعی و ... مبارزه کند.
قرآن کریم در وصف مردان الهی فرموده : «الذین ان مکناهم فی الارض اقاموا الصلاة و اتوا الزکاة و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر و لله عاقبه الامور»، (حج، آیه 41) سیره و روش رسول اکرم(ص) نشان دهنده این است که دین از سیاست جدا نیست وخود آن ضمن تشکیل حکومت مسؤولیت اجرایی و قضایی آن را بر عهده داشت. امیرالمومنین علی(ع) نیز حکومتی بر اساس عدل و اجرای دستورات
الهی بنا نهاد و حکومت کوتاه‏مدت امام حسن(ع)، قیام خونین امام حسین(ع) و مشروع ندانستن حکومت‏های وقت از سوی دیگر امامان(ع) همه بیان کننده این واقعیت هستند که تشکیل حکومت از ضروریات دین اسلام است و آیات فراوانی در این زمینه وجود دارد؛ از جمله:

1- «لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب والمیزان لیقوم الناس بالقسط و انزلنا الحدید فیه بأس شدید و منافع للناس؛ به راستی که پیامبران را با پدیده‏های روشن‏گر فرستادیم و همراه آنان کتاب و میزان نازل کردیم، تا مردم به دادگری برخزیند و آهن را که در آن نیروی سخت و سودهای فراوان
برای مردم است پدید آوردیم»، (حدید، آیه 25).

2- «یا ایها اللذین آمنوا کونوا قوّامین لله شهداء بالقسط؛ ای مؤمنان برای خدا برخیزید و به عدل و شهادت دهید»، (مائده، آیه 8).

3- «ولقد بعثنا فی کل امة رسولاً ان اعبدوا الله واجتنبوا الطاغوت؛ و به راستی در هر امتی پیامبری فرستادیم که خداوند را بندگی کنید و از بندگی طاغوت دوری جویید»، (نحل، آیه 36).

4- «و ما لکم لاتقاتلون فی سبیل الله والمستضعفین من الرجال والنساء والولدان الذین یقولون ربنا اخرجنا من هذه القریة الظالم اهلها واجعل لنا من لدنک ولیّا واجعل لنا من لدنک نصیرا؛ چیست شما را که در راه خدا و ضعیف شدگان جامعه، از مردان، زنان و کودکان کارزار نمیکنید؟! آنان که میگویند: پروردگارا! ما را از این قریه (جامعه) بیرون بر و رها ساز که اهلش ستمکار است و قرار ده برای ما از جانب خودت سرپرست و یاوری و قرار ده از نزد خودت یاری کننده‏ای»، (نساء، آیه 75).

5- «اطیعوا الله واطیعوا الرسول و اولی الامر منکم؛ اطاعت کنید از خدا و پیامبر و صاحبان فرمان از خودتان»، (نساء، آیه 59).

و آیات متعدد بسیاری که در آنها سخن از کتاب، میزان، آهن و منافع آن، شهادت به قسط و داد، دوری از طاغوت، جنگ در راه خدا و مستضعفان، نجات محرومان، هجرت در راه خدا و.. از مقوله‏های اجتماعی است که در کتاب الهی آن فرمان داده شده است.
البته شرح و تفسیر هر کدام ازاین آیات و چگونگی اثبات ضرورت تشکیل حکومت به وسیله پیامبران ور هبران الهی، نیازمند ارائه مباحث طولانی است که در حوصله یک نامه نمیگنجد.
در اینجا تنها به مهمترین مبانی اندیشه‏های سیاسی مربوط به تشکیل حکومت و ارتباط دین و سیاست اشاره میشود:

1- اثبات حاکمیت ولایت و سرپرستی همه‏جانبه مادی و معنوی، دنیوی و اخروی برای خدا، رسول و اولیای خاص او، (مائده، آیه 55 - یوسف، آیه 40 - مائده، آیه 42 و 43).

2- اثبات امامت و رهبری سیاسی - اجتماعی برای پیامبر(ص)، امام(ع) و منصوبین از ناحیه آنان، (نساء، آیه 58 و 59 - مائده، آیه 67).

3- اثبات حکومت و خلافت در زمین برای برخی از پیامبران گذشته مانند حضرت داود(ع) و سلیمان(ع)، (ص، آیات 20 و 26 - نمل آیات 26 و 27 - نساء، آیه 54).

4- قرآن، داوری و فصل خصومت در میان مردم را از وظایف پیامبران الهی معرفی میکند، نساء، آیات 58 و 65 - مائده، آیه 42 - انبیاء، آیه 78 - انعام، آیه 89).

5- دعوت به کار شورایی و جمعی کردن، (شوری، آیه 38 - آل عمران، آیه 159).

6- مبارزه با فساد و تباهی، ظلم‏زدایی و عدل‏گستری جزو وظایف اصلی اهل ایمان است، (بقره، آیه 279 - هود، آیه 113 - نساء، آیه 58 - نحل، آیه 90 - ص، آیه 28 - حج، آیه 41).

7- احترام به حقوق انسان‏ها و کرامت‏بخشی به انسان از اصول سیاست ادیان الهی است، (اسراء، آیه 70 - آل عمران، آیه 19 - نساء، آیه 32).

8- امر به جهاد و مبارزه با طاغوت‏ها، مستکبران و ستمگران و نیز تهیه امکانات دفاعی، (بقره، آیه 218 - تحریم، آیه 9 - نساء، آیه 75 - انفال، آیه 60 - اعراف، آیه 56).

9- عزت و آقایی را مخصوص خدا واهل ایمان دانستن و نفی هرگونه سلطه‏پذیری و ذلت، (منافقون، آیه 8 - محمد، آیه 35 - هود، آیه 113 - آل عمران، آیه 146 و 149).

10- تبیین و تعیین حقوق متقابل والی و مردم، (نهج‏البلاغه، خطبه 216، ص 335 و 336).

11- اثبات سلطنت و حکومت برای برخی از حاکمان صالح و عادل، مانند طالوت و ذوالقرنین، (بقره، آیه 246 و 247 - کهف، آیات 83 - 98).

12- اختصاص دادن حقوق مهم و کلان مالی به ولی امر مسلمین و حکومت اسلامی جهت مصرف در مصالح جامعه، (اصول کافی، باب صلة الامام و باب الفیء والانفال و تفسیر الخمس).

از آنچه گذشت روشن میشود که جدایی دین از سیاست در مورد اسلام به هیچ وجه صادق نیست و بخش عظیمی از معارف و آموزه‏های اسلامی شامل مسائل سیاسی و اجتماعی است.
به تعبیر حضرت امام در میان حدود 57، 58 کتاب فقهی، تنها 7،8 تای آنها مربوط به مسائل عبادی صرف است و بقیه آنها در حوزه مسایل سیاسی، اجتماعی، قضایی و مناسبات اساسی است.
در خاتمه برای آشنایی شما با چگونگی استدلال در مقابل طرفداران اندیشه تفکیک، به صورت مختصر به نقد یک دلیل مهم از طرفداران این اندیشه میپردازیم:
علی عبدالرزاق که یکی از طرفداران نظریه تفکیک است با تمسک به آیاتی از قرآن، مانند: «قل لست علیکم بوکیل»، (انعام، آیه 66). «ان علیک الا البلاغ»، (شوری، آیه 48). ادعا میکند که قرآن وظایفی فراتر از مسئولیت دینی را از دوش پیامبر(ص) برداشته است، (علی عبدالرزاق، الاسلام و اصول الحکم، ص 171). مهندس بازرگان نیز از آیات قرآن چنین برداشتی دارند، (مجله کیان، شماره 28، ص 51) در پاسخ باید گفت که این برداشت از قرآن ناشی از نگرش سطحی به آن کتاب مقدس است. این آیات وظیفه پیغمبر(ص) در زمینه رسالت و انذار را به صورت حقیقی حصر نمیکنند تا با مقامات ومناصب دیگر پیامبر اکرم(ص) منافات داشته باشد. این کلام به قرینه آیات دیگر که مقام قضاوت و حکومت را برای آن حضرت اثبات کرده فهمیده میشود. آیاتی که به طور مشخص به این امر پرداخته، زیاد است. به جهت رعایت اختصار تنها به یک آیه اشاره میکنیم: «النبی اولی بالمؤمنین من انفسهم»، (احزاب، آیه 6). این آیه وجود مبارک پیامبر(ص) را در موارد تصرف در امور مؤمنان سزاوارتر دانسته است. به طور قطع این اولویت در تصرف، چیزی افزون بر مقام نبوت آن حضرت است. از امام باقر(ع) روایت شده که آن حضرت در تفسیر آیه مذکور فرمود: این آیه درباره امارت و حکومت نازل شده است، (مجمع‏البحرین، ص 92). در آیاتی از قرآن، پیامبران موظف به اقامه قسط در جامعه شده‏اند «و لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب و المیزان لیقوم الناس بالقسط»، (سوره حدید، آیه 25). آیا میتوان بدون اصلاح جامعه و در دست گرفتن تشکیلات حکومتی عدالت را تحقق بخشید؟ همچنین خدای سبحان در یکی از آیات قرآن کریم، هدف از ارسال پیامبران را چنین بیان میکند: «کان الناس امة واحده فبعث الله النبیین مبشرین و منذرین وانزل معهم الکتاب بالحق لیحکم بین الناس فیما اختلفوا فیه»، (بقره، آیه 213). در این آیه مسأله رفع اختلاف میان مردم، به عنوان هدف بعثت پیامبران مطرح شده است. اگر اختلاف میان انسان‏ها، امری طبیعی و قطعی است و رفع اختلافها، امری ضروری برای ایجاد نظم در جامعه بشری و دوری از هرج و مرج میباشد، موعظه و نصیحت و مسأله‏گویی صرف، نمیتواند مشکل اجتماعی را حل کند. ازاین‏رو هیچ پیامبر صاحب شریعتی، نیامده است، مگر آن که علاوه بر بشارت و انذار مردمان مسأله حاکمیت را نیز مطرح نموده است. خدای سبحان در این آیه نمیفرماید پیامبران به وسیله تعلیم و یا بشارت و انذار، اختلاف جامعه را رفع میکنند؛ بلکه میفرماید به وسیله «حکم» اختلافات را برمیدارند؛ زیرا حل اختلافات، بدون حکم و حکومت - که دارای ضمانت اجرایی است - امکان‏پذیر نمیباشد. بنابراین هر مکتبی که پیام‏آور شریعتی برای بشر باشد، به یقین، احکام فردی و اجتماعی را با خود آورده است و این احکام، در صورتی مفید و کارساز خواهد بود که به اجرا درآیند، و اجرای قانون واحکام الهی نیز، ضرورتا نیازمند حکومتی است که ضامن آن باشد. در غیر این صورت یا اساسا احکام دینی به اجرا درنمیآید و یا اگر اجرای آنها به دست همگان باشد هرج و مرج پیش میآید.
صرفِ وجود قانون، توان تأثیر در جامعه را ندارد مگر این که شخصی توانا و مرتبط با غیب، مسؤول تعلیم، حفظ و اجرای آن باشد.
سؤال: اگر رهبری سیاسی و تشکیل حکومت بخشی از وظایف نبوت است چرا برخی از پیامبران الهی حکومت نداشته‏اند؟
پاسخ: چند احتمال در اینجا مطرح است:
یکم: تشکیل حکومت ممکن است در شرایطی خاص برای پیامبری مقدور نباشد؛ مانند رسول اکرم(ص) که در چند سال اول رسالت خود، از اعمال مقام حکومت معذور بودند.
دوم: ممکن است در عصر پیامبری بزرگ - که مسؤولیت زمامداری جامعه بر عهده او است - برخی دیگر از انبیاء الهی زیرمجموعه رسالت او باشند و آنان تنها سمت تبلیغ احکام دین را داشته و حق تشکیل حکومت جدا و مستقل را نداشته باشند؛ مانند حضرت لوط(ع) که نبوت او زیر مجموعه نبوت ابراهیم خلیل(ع) بود. قرآن میفرماید: «فآمن له لوط»، (عنکبوت، آیه 26) و این هیچ محذوری را به همراه ندارد؛ زیرا نبوت چنین اشخاصی، شعاعی از نبوت گسترده همان پیامبر بزرگ است که زمامدار منطقه رسالت خود میباشد و قرآن مجید صراحتا منصوب بودن حضرت ابراهیم(ع) از سوی خدا برای امامت و رهبری جامعه را بیان کرده است: «انی جاعلک للناس اماما»، (بقره، آیه 124). بنابراین هیچ نبوتی بدون حکومت نیست؛ خواه به نحو استقلال باشد و خواه به نحو وابسته؛ زیرا در مثال یاد شده، حضرت لوط(ع) تحت حکومت ابراهیم(ع)، زندگی سیاسی و اجتماعی خود و دیگران را در محیط مخصوص خویش اداره میکرد. ازاین‏رو، حضور پیامبران در صحنه سیاست و اجتماع و زمامداری آنان، به صورت موجبه جزئیه در قرآن کریم آمده است: «و کاین من نبیّ قاتل معه ربّیون کثیر»، (آل عمران، آیه 146).
حال چنانچه درباره حضرت نوح و عیسی(ع) و برخی دیگر از پیامبران الهی به صراحت مطلبی در باب حکومت و سیاست در قرآن کریم نیامده باشد، این عدم تصریح، دلیل بر نبودن حکومت نیست؛ بلکه از قبیل «و رسلاً لم نقصصهم علیک»، (نساء، آیه 164) است؛ یعنی، همان گونه که برخی از انبیای الهی در تاریخ بشر بوده‏آند و نامی از آنان در قرآن نیامده است، تمامی ویژگیهای پیامبران نام برده شده نیز در قرآن نیز ذکر نشده است. بنابراین هم تشکیل حکومت از سوی پیامبران الهی، امری ضروری بوده و هم آنان با توجه به فراهم بودن شرایط و امکانات و تواناییها به آن اقدام نموده‏اند و علاوه بر دلالت آیات متعدد قرآن، سیره پیامبر اکرم(ص) در تشکیل حکومت و... نیز گواه خوبی است که چنین برداشتی از برخی از آیات قرآن به هیچ وجه صحیح نمیباشد.

برای آگاهی بیشتر ر.ک:
1- امام خمینی و حکومت اسلامی، شماره 1، مبانی کلامی، کنگره امام خمینی و اندیشه حکومت اسلامی
2- کاظم قاضیزاده، اندیشه‏های فقهی - سیاسی امام خمینی
3- امام خمینی، ولایت فقیه
4- آیت‏الله‏جوادی آملی، ولایت فقیه
5- آیت‏الله‏مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج 2
6- محمد جواد نوروزی، نظام سیاسی اسلام
7- نبیالله ابراهیم‏زاده آملی، حاکمیت دینی
8- علی ذوعلم، مبانی قرآنی ولایت فقیه
9- عبدالله نصری، انتظار بشر از دین، ص 307
10- حسن قدردان قراملکی، سکولاریسم در اسلام و مسیحیت

[Tardid]

دین باید از سیاست جدا باشد!!چرا که هیچکس حق تحمیل عقیده ای را بر دیگری ندارد!!اعمال قدرت از طریق باورهای مردم یعنی سواستفاده و بهره کشی از آنها!!یعنی استثمار!!
وقتی دین وارد سیاست شود هم سیاست را به نابودی میکشاند و هم جوهر وجودی خود را سیاه و تباه میسازد!!در واقع نه تنها باعث پیشرفت نمیشود بلکه خود را هم زیر سئوال میبرد!!این طور میشه گفت وقتی دین و مذهب به زور پا به حریم شخصی اشخاص میگذارد و خود را در امور زندگی انها به زور جای میدهد باید انتظار به نقد کشیده شدن به تندترین لحن ها را هم داشته باشد و اگر میخواد حرمتش حفظ شود باید در مکان و جایگاه مخصوص به خود قرار گیرد!!

[تکاور]

نوشته اصلي بوسيله گروه فرارسی

کاربران محترم،
پستهای شما دوستان را خواندم و باید به یک نکتۀ مهمی اشاره کرد مدتها ست که آزادی دین و جدایی کلیسا و سیاست از جمله بخش های اساسی ای در راهبری دولت آمریکا بوده است .
آمریکا سرزمین مذاهب متعددی است و نوجوانان آمریکا به اشکال گوناگونی به اعمال مذهبی خود می پردازند. .
.
.
.

گروه فرارسی دیجیتال
وزرات امور خارجۀ آمریکا

افشای طرح آمریکایی مقابله با مذهب تشیع

یک نویسنده آمریکایی در کتابی که اخیرا از سوی وی به چاپ رسیده است از طرح زمان‏بندی شده آمریکا
برای مقابله با مذهب تشیع و نمادهای آن پرده برداشت.

به گزارش"شیعه نیوز" به نقل از ابنا ، دکتر «مايكل برانت»، که ظاهرا از اعضای بلندپایه سازمان جاسوسی آمریکا می‏باشد در کتاب اخیر خود با عنوان "توطئه تفرقه میان ادیان آسمانی"، از طرح‏های بلندمدت سازمان جاسوسی آمریکا "سیا"، برای مقابله با مذهب تشیع خبر داد.

دراین کتاب آمده است:

"کشورهای اسلامی در قرون متمادی تحت سیطره کشورهای غربی قرار داشتند و علی‏رغم اینکه بسیاری از این کشورها در ظاهر استقلال خود را بدست آوردند اما همچنان از نظر فرهنگ اجتماعی در سلطه غرب بوده‏اند.

تا زمانی که سال 1978 و پیروزی انقلاب اسلامی در ایران فرا رسید و آمریکا از این اتفاق، ضررهای زیادی را متحمل شد و فرهنگ این انقلاب به کشورهای منطقه سرایت کرد.

تا اینکه در یکی از جلسات اطلاعاتی "سیا"، به همراه نمایندگان اطلاعاتی بریتانیا به این تنیجه رسیدیم که قدرت رهبران مذهبی شیعه در ایران در کنار فرهنگ (شهادت) که برگرفته شده از دلاوریهای فرزند پیامبر اسلام(امام حسین(ع)) است،دلیل اصلی قدرت تشیع در منطقه است.

در این جلسه همچنین به این نتیجه رسیدیم که: مذهب شیعه تلاش و فعالیت سیاسی بیشتری را در قیاس با سایر مذاهب اسلامی از خود بروز می‏دهد لذا تصمیم گرفته شد تحقیقات بیشتری در مورد مذهب شیعه انجام شود.

پس از انجام این تحقیقات و برای مقابله با افزایش روزافزون قدرت شیعیان طرح مقابله با تشیع گرفته شد.

در طرح مذکور، در برنامه‏ای کوتاه مدت ساخت برنامه‏ها و شبکه‏های تلویزیونی و سایتهای اینترنتی برای پخش برنامه‏های ضد شیعی و برانگیزنده اختلافات بین مداهب شیعه و سنی در دستور کار قرار گرفت.

و در برنامه‏ای بلند مدت که انتهای آن سال2010 میلادی می‏باشد، کم‏رنگ کردن نقش علما در بین شیعیان، خنثی کردن نفوذ شیعیان در جهان، برانگیختن اختلافات داخلی بین شیعیان در این طرح برنامه‏ریزی شد."

این نویسنده آمریکایی در پایان این کتاب به نقل از نمایندگان سازمانهای جاسوسی و اطلاعاتی آمریکا و انگلیس متذکر می‏شود:

"هیچ راهی برای مقابله و رویارویی مستقیم با شیعیان وجود ندارد و شکست آنها فوق‏العاده مشکل خواهد بود لذا ناچار خواهیم بود در پشت پرده و با استفاده از حربه "اختلاف بینداز و حکومت کن"، اهداف خود را به پیش ببریم و در نهایت و طبق برنامه کاری تا پایان سال 2010 باید مراجع شیعه را مورد هدف قرار داده و تیر خلاص را بر پیکره مذهب تشیع وارد کنیم."

[Maria-deppIII]

نوشته اصلي بوسيله mph1

رهبر رو خود مردم انتخاب كردن دوست عزيز!
اتفاقا با اصلاح قانون اساسي بود كه رهبري در قانون اساسي و كشور گنجانده شد!
به شكل حكومت يعني چي؟!

اگر ديني نتونه خواسته ي مردم رو برآورده كنه و به حق مردم تعارض كنه به درد سطل زباله مي خوره(جايگاه مناسب!)
پس اين همه دين دار براي چي هست؟
در بعضي اديان اومده لا ضرر و لا ضرار!
يعني نه به حقوق ديگران تعدي كنيد و نه ديكران حق تعدي به حقوق شما رو دارن..
(قواين تعيين كننده)
البته در جامعه ي اسلامي علاوه بر قانون به رهبر جامعه ي اسلامي اختياراتي داده شده(اصلي كه ثابت مي كند اسلام براي حكومت هم هست)
مثلا حضرت علي علاوه بر اين كه بر اقلام تعيين شده ماليات بستند به دليل نياز سپاه اسلام بر اسب ها هم ماليات بستند و گفتند مثلا هر كي 5 تا اسب داره دو تاش و بده براي سپاه اسلام

خوب ما در حكومت اسلامي خبرگان رهبري انتخاب مي كنيم،رئيس جمهورمون رو انتخاب مي كنيم(بيشترين تعداد حزب رو در جهان فكر كنم در ايران داشته باشيم اين يكي از فوايد حضور آقاي رضايي است!)
تمام وزيران دولت رو ما انتخاب ميكنيم! دموكراسي يعني چي؟!
براي اقليت ها اگر چه به حد نصاب نرسيدن ولي نماينده در نظر گرفتيم!
اگر چه بعضي هاشون حرفاي اضافه مي زنن(به همه شون توهين نشه ولي نماينده ي فراكسيون اقليت يه چرت و پرتايي مي گفت كه خودشم نمي فهميد چي مي گه!)


رهبر هم خودش انتخابيه مارياي عزيز
ما رهبر رو توسط خبرگان انتخاب مي كنيم ضمنا نيازي به تاييد رهبر نيست!شوراي نگهبان بررسي مي كنه و هر كسي رو كه صلاحيت داشته باشه رو نامزد مي كنه!

شما يك مورد بيار كه رهبر نذاره كسي بياد رئيس جمهور شه!(البته غير از يك مرد انقلابي در اهواز كه متاسفانه به دليل قانون اساسي به فرمان امام خميني نتونست در انتخابات رياست جمهوري شركت كنه تا بني صدر رئيس جمهور بشه! تازه اينجا هم به دليل قانون اساسي بود وگرنه حضور اون شخص مي تونست به نفع انقلابيون تموم بشه!)

قدرت چرخشي هست!
خبرگان اگر ببينه رهبري صلاحيت اداره ي جامعه رو نداره بركنارش ميكنه!

دوست عزیز
منظورتان از مجلس خبرگان همان مجلس خفتگان هست ؟!
اونها که خود دست بوس آقا هستند بعد قرار هست به عدم صلاحیتش رای دهند ؟!

باز گریز زدید به صدر اسلام !؟!
یعنی شما معصومیت و قداست این سیاست مداران مسلمان نما را با امام علی برابر میدانید؟
جان من رهبر برای چی بیاید مانع از ریاست جمهوری شخصی شود تا دمکراسی نبودن حکومت را نمایش دهد !
رئیس که انتخاب میشود اما پرسش این است چقدر برخلاف نظر رهبر اختیار و قدرت اجرایی دارد؟
اما پرسش من این نبود ؟
اصلا چرا باید رهبری باشد؟
چرا باید دین وسیله پنهان کاری نقصان سیاست مداران شود؟

[mph1]

نوشته اصلي بوسيله reza nikjo

اول از همه باید برسی شود که اگر دین در خدمت سیاست قرار بگیرد آیا آن دین جواب گوی به تمام ارکان سیاست را دارد یا خیر؟ اگر جواب گو نباشد به خودی خود هر دو به پوچی رو میآورند... یعنی میشه ( دین سیاست زده) و( سیاست دین زده)
که فاجعه به وجود میاید مثل دوران حکومت کلیسا در رنسانس اروپا که مسیحییت جوابگوی سیاست نبود

منظورت از مسحيت همون ديني نيست كه كتابش بعد از فوت پيامبرش در اومد و حواريونش بعد از فوتش تازه اومدن ذهنيات خودشون رو از مسيحيت مصور كردن؟!
كه تازه برنابا كه سالم ترينش بود رو كليسا حذف كرد؟!
ضمنا مسيحيت زماني اومد كه مردم گرفتار دنيا بودن!
ولي زمان حضرت محمد دين براي شرايط خاصي نبود بلكه براي تمام دوران بود!

[min]

اسلام دین سیاست و دین سیاسی است .
احکام سیاسی اسلام چند برابر سایر احکام است . خوب مشخص است که چنین دینی نمی تواند از سیاست جدا باشد .
در ضمن می بینیم هم پیغمبر اکر حکومت سیاسی تشکیل دادند و هم برای بعد از خود حکومت سیاسی و حاکم تعیین نمودند . و حضرت علی هم حکومت دینی را تشکیل دادند .
از اساس دین از سیاست جدا نیست و کسانی که نمی خواهند به احکام دین و اخلاق پایبند باشند دم از جدایی دین از سیاست می زنند تا هر غلطی که می خواهند بتوانند بکنند .

[Tardid]

نوشته اصلي بوسيله min

از اساس دین از سیاست جدا نیست و کسانی که نمی خواهند به احکام دین و اخلاق پایبند باشند دم از جدایی دین از سیاست می زنند تا هر غلطی که می خواهند بتوانند بکنند .

با عرض پوزش غلط را ان کسی میکند که به نام دین هر کثافت کاری انجام بده و به قول شما هر غلطی میکنه یه کلاه شرعی سرش بزاره!!!
غلط رو اون کسی میکنه که از سادگی و خوش باوری عده ای سواستفاده کنه و قدرت رو دستش بگیره و استثمارشون کنه و ازشون بهره کشی کنه!!و تا صداشون در میاد پای دین رو وسط بکشه که صدا رو در نطفه خفه کنه و باز به گندکاری هاش ادامه بده!!!

[webfather]

با درود به همه ی کاربران

من یک کاربر هوادار «جدایی دین از سیاست» هستم!

نظام جمهوری اسلامی تنها با دموکراسی مغایر نیست. نظام جمهوری اسلامی با بنیان های بشری مغایر است. ببینید که این نظام انقلابی چگونه مانع پیشرفت فرهنگ ایرانی شده است. ببینید که چگونه این نظام مدعی ارزش، ارزش های والای بشری را هدف قرار داده است!

[mph1]

نوشته اصلي بوسيله Maria-deppIII

دوست عزیز
منظورتان از مجلس خبرگان همان مجلس خفتگان هست ؟!
اونها که خود دست بوس آقا هستند بعد قرار هست به عدم صلاحیتش رای دهند ؟!

باز گریز زدید به صدر اسلام !؟!
یعنی شما معصومیت و قداست این سیاست مداران مسلمان نما را با امام علی برابر میدانید؟
جان من رهبر برای چی بیاید مانع از ریاست جمهوری شخصی شود تا دمکراسی نبودن حکومت را نمایش دهد !
رئیس که انتخاب میشود اما پرسش این است چقدر برخلاف نظر رهبر اختیار و قدرت اجرایی دارد؟
اما پرسش من این نبود ؟
اصلا چرا باید رهبری باشد؟
چرا باید دین وسیله پنهان کاری نقصان سیاست مداران شود؟

براي چي خفتگان؟!
دستبوسش كه نيستن فقط به رهبر جمهوري اسلامي ارادت دارن...
بله مثلا وقتي يه نفري مثل آيه الله منتظري كه قراره جانشين امام خميني (ره) باشه وقتي گول منافق و ليبرال رو بخوره از مقامش بر كنار مي كنن يكي ديگه رو مي ذارن بجاش!

گريز نبود مثال بود دوست عزيز.
خوب اين كه مسلمه ولي بين تمام شاگردا اون كسي بهتر هست كه غلط كمتري داشته باشه!
آدم بايد دنبال اون بره تا موفق باشه.

رهبر هر كسي رو كه مردم انتخاب كنن حكمش رو تنفيذ مي كنه(جلوگيري از طاغوتي شدن حكومت) ولي خوب نمي ذاره طرف هر كاري دلش خواست هم انجام بده البته با استفاده از ديپلماسي!
مثلا كارايي كه امام خميني با بني صدر و بازرگان كردن!

نظرات رهبر چارچوب قوانين اسلام هست!
در كل اين چارچوب و تا جايي كه به كشور ضربه وارد نشه قدرت مانور داره!


رهبري براي جلوگيري از طاغوتي شدن جامعه هست.
دين رو يه مثال بيارين كه به عنوان پنهان كاري نقصان سياستمداران استفاده كرده شده باشه

ضمنا امام رضا (ع) هم يه سخني داشتن كه رهبري اسلامي رو تثبيت مي كنه
حديثض يادم نيست ولي اين دو تا جمله ي آخرشه:
به شرطها و شروطها و انا من شروطها...

[min]

نوشته اصلي بوسيله تردید

با عرض پوزش غلط را ان کسی میکند که به نام دین هر کثافت کاری انجام بده و به قول شما هر غلطی میکنه یه کلاه شرعی سرش بزاره!!!
غلط رو اون کسی میکنه که از سادگی و خوش باوری عده ای سواستفاده کنه و قدرت رو دستش بگیره و استثمارشون کنه و ازشون بهره کشی کنه!!و تا صداشون در میاد پای دین رو وسط بکشه که صدا رو در نطفه خفه کنه و باز به گندکاری هاش ادامه بده!!!

غلط را آن کسی می کند که چشم و گوش بسته چون غربیها می گویند دین از سیاست جدا است اینها را جدا می داند .
اینان نه از دین سر در می آورند و نه از سیاست . والا دین را با این همه احکام سیاسی چگونه می توان از سیاست جدا دانست ؟

[نشات]

سلام . دین صرف نظر از دین مبین اسلام . فرستاده پروردگار بی نقص هست . و امر پروردگار لازم الاجراست .

[darius]

نوشته اصلي بوسيله نشات

سلام . دین صرف نظر از دین مبین اسلام . فرستاده پروردگار بی نقص هست . و امر پروردگار لازم الاجراست .

پروردگار را چه كسي فرستاده؟!

[نشات]

نوشته اصلي بوسيله darius

پروردگار را چه كسي فرستاده؟!

سلام . یعنی تو معتقد هستی که پروردگاری وجود ندارد .
گفته تو این معنی را میدهد . پروردگار یعنی وجود بی نقص . اگر فرستاده بشود که نقص دارد و اصلا پروردگار نیست .
تو موضعت را شفاف کن .