یادداشت

[Tabassom]

صدای ناله های آسمان ، خواب را از چشمانم ربود..
چه بغضی کرده است ، آسمان..
به دنبال بهانه ای ست برای باز کردن این درددل..
..

چه بهانه ی خوبی..

باران..

..

آسمان ، باران را بهانه کرد و زارزار شروع به گریستن کرد..
رنگ پریده اش ، خبر از پریشانی احوالش میدهد..

شاید آسمان نیز، تاب کدورت زمینی ها را ندارد..

به زیر بغض شکسته ی آسمان میروم..
چتری به روی سر میگیرم تا شاید مرا نبیند و راحت بتواند با خود دردل بگوید..


شاید ما آدم ها هم بخاطر چتری که به روی سر گرفته ایم، همدیگر را نمی بینیم..!!

چتر ها را ببندیم..

به زیر آسمانِ دلهای شکسته برویم

می ارزد که به رسم " دوستی " تنمان ، زیر بارانِ دلهایِ بی قرار خیس بشود..!!
م.د

[saeed_king]

مرگ

دنیا را به دنیا سپردم تا روزی رسید که عمرم به پایان رسید ، پیر و شکسته بودم فرشته مرگ به پیشم آمد و بی آنکه چیزی بگوید جانم را گرفت .
دوباره به دنیا آمدم این بار هم باز دنیا را به دنیا سپردم و اندکی در مردم بذر نیکی کاشتم میانسال بودم تا باز فرشته مرگ به سراغم آمد و جانم را با اندکی لبخند گرفت و رفت.
در زمانی دیگر جایی دیگر به دنیا آمدم برای دنیای دیگران هر چه توانستم مهیا کردم خود را فدای هر چه دیگران دوست داشتند کردم خوب به یاد دارم که در روز رفتن دیگران سرود جوانیم را سر داده بودند اما طاقت مرگ کودکی را در زیر چرخهای یک اشتباه را نداشتم . کودک در آغوشم بود که چرخهایی سنگین از روی چشمانم عبور کرد ولی باز در یاد دارم که فرشته مرگ خودش زخمهایم را شست و در مسیری سبز روانه نورم کرد.
باز به دنیا آمدم دیگر به فکر سپردن دنیا به هیچ نبودم چون اصلا آن را حس نکردم به مردم هم نیکی نکردم چون به یاد ندارم وقت پر ارزشم را برای تکرار تداعی خوبی های هر روزم در ذهن از بین ببرم ، در ذهن هم ندارم که چند سال خداوند فرصت بودن به من هدیه کرد اما روز رفتن را خوب در یاد می آورم آن زمان که در یک از دستانم دعوت به سوی حق بود و در دست دیگرم جانی برای دادن!!

[piremard]

پرواز رویای تار پسرکی بود که هر سال روز اول مدرسه؛
با ذوق و شوق فریاد می زد خلبان،
وقتی معلم می پرسید "می خوای چه کاره شوی؟"
همان پسرکی که عصرهای هر جمعه
هواپیمایش را با دستان پدر به آسمان می فرستاد
که نکند رویایش هر لحظه کم رنگ تر شود..
صاحب همان اتاقی که پر بود از عکسهای خلبان ها و هواپیماهاشان..

حالا از آن پسرک و رویایش،
چیزی نمانده جز یک ادم تکراری که هر روز پشت میز می نشیند
و می ترسد از پنجره یک آژانس هوایی در دوازدهمین طبقه ی یک ساختمان شیشه ای
حتی هم به زمین نگاه کند..

حالا که فکر می کنم رویاهایم همه به رویای پرواز آن پسرک می ماند

[saeed_king]

راست میگی همه مان فقط موقعی که بچه هستیم جرات آن را داریم تا رویاهامون رو فریاد بزنیم و دسترسی به اون را هم ساده ببینیم
اما وقتی بزرگ میشیم اینقدر از همه چیز میترسیم که مجبور میشیم رویاهامون رو به آرزوی دست نیافتی تبدیل کنیم و گه گاهی به اون فکر کنیم و توی خیال با اون خوش باشیم
کاش وقتی بزرگ میشیم یادمون نره که روزی چغدر از این دنیا لذت میبردیم و با چه دل خوشی همین جور الکی خوش بودیم و برای یه لبخند دنبال بهانه و دلیل نمیگشتیم

[piremard]

نوشته اصلي بوسيله saeed_king

راست میگی همه مان فقط موقعی که بچه هستیم جرات آن را داریم تا رویاهامون رو فریاد بزنیم و دسترسی به اون را هم ساده ببینیم
اما وقتی بزرگ میشیم اینقدر از همه چیز میترسیم که مجبور میشیم رویاهامون رو به آرزوی دست نیافتی تبدیل کنیم و گه گاهی به اون فکر کنیم و توی خیال با اون خوش باشیم
کاش وقتی بزرگ میشیم یادمون نره که روزی چغدر از این دنیا لذت میبردیم و با چه دل خوشی همین جور الکی خوش بودیم و برای یه لبخند دنبال بهانه و دلیل نمیگشتیم

هیچ وقت فراموش نمی کنیم.. فقط حسرت می مونه.. از اون همه رویا و آرزو که می شد الان آرزو نباشن..

یکی به این یادداشت تو وبلاگم این جواب رو داده بود...:

بی خیال پسر! پرواز، هیچ وقت رویای آن پسرک نبوده است. آنقدر در گوشش خوانده بودند پرواز زیباست؛ که باور کرد رویای پرواز را. آنقدر باور کرد که یادش رفت پاهایش بسته است به زمین.مثل درخت. در زنجیر. مثل آن پرنده. آنقدر باور کرد که وقتی از طبقه ی دوازدهم آن ساختمان شیشه ای پرید، چسبید به شیشه ی طبقه ی دهم همان ساختمان شیشه ای. زنجیرش آنقدر کوتاه بود که به زمین هم نرسید..

[piremard]

در این که آدمها از دور دوست داشتنی ترند شکی نیست.
حواست باشد وقتی نزدیک می شوی، همه چیز بزرگ می شود. سیاهی ها بیشتر توی ذوق می خورد و اگر خوب ببینی سپیدی ها هم شاید. همه چیز به نزدیک شدنت بستگی دارد. اینکه وقتی نزدیک شدی سر از کدام قسمتش دربیاوری. شاید بیفتی در نقطه ای سپید در دل یک سیاهی مطلق یا نقطه ای سیاه در سفیدی محض. نقطه ای که می تواند تمام ِ تصویر ِ تو از آن آدم شود. پس، نزدیک شدن را قدم به قدم بیاموز. که شاید آدم ها از نزدیک هم دوست داشتنی شوند. شاید!

[piremard]

چیزی، زماني،‌جايي به نام پايان وجود ندارد. يك جا را علامت مي زني كه از رفتن دلسرد نباشي. يك جور انگيزه شايد. هر جا، هروقت خسته شدي اسمش را بگذار پايان. همين. اين كار هم فقط براي اين است كه عذاب وجداني چيزي نداشته باشي. وگرنه يك نام گذاري ساده كه دردي را دوا نمي كند. ادامه ي راه همچنان خودنمايي مي كند.

[piremard]

تكراري بودنش را ببخشاييد ..

غروب ها؛ خورشید رفته نرفته دلت می گیرد
شاید تنگ می شود
برای سایه که پاهایش بسته است به پای تو
و گاهی حسرت می خوری برای گرفتن دستانش در شب های پاییز
هر چقدر هم که این چشم به تاریکی عادت کند
باز هم نمی توانی پیدایش کنی
که سایه ها سیاه تر می شوند شب ها.
کاری هم از دست کبریت های نم گرفته بر نمی آید
هزاری هم که تا صبح آتش ـشان بزنی
جز تلخی خاطرات چیزی تصویر نمی شود روی دیوار پشت سرت..
و سر که برگردانی به خاطر بسپاریش.. انگشتانت داغ دار می شوند.

[Luna]

خدای خدا هم که باشی ، امشب - دوستت - ندارم !

من خدایی که نبیند و نشنود را می خواهم چکار ؟
نقاشی هایم – با تمام بی جان بودنشان – مرا بهتر از تو می فهمند .. و نیز ، تمام قطعه های موسیقی ِ بدون ِ ، کلامم !!

دوست من – که آدم است و خدا هم نیست ! – همیشه با من حرف میزند ، و چه خوب هم حرف میزند ، و چه خوب هم آرامم می کند ..

اما تو – خدای سالخورده ی آدمها! – شاید زبان ِ گفتن نمی دانی . . . شاید !

امشب ، خدای خدا هم که باشی ، دوستت ندارم .. !

[sajjad.m]

در را بگشا
تازیانه زمستان را بر صورت نحیفت باور کن
نفسی از عمق جان نوش کن
حال بازدمی ارام
ابر سپید را ببین که در مقابلت محو میشود
این نقش دستان من و تو نیست


س.م.چتر به دست

[kafarebeheshti]

میگذرای چند خط سیاه هم اینجا به یادگاری بگذارم ... ؟
من تمام شهر را گشتم و تنها در حسرت یک قطره حیات به منزل تو رسیدم و تنها به عشق گفتن حرف زدن و زدودن این گناه شرم اور این ننگ میخواهم بگویم تا گناهم را بشویی ... میتوانی برادر ...

[sajjad.m]

کمی صبر کن
چند کوچه بالاتر مردی در سرما میمرد
پتویت را غرض میدهی
اگر دهی تو به جای او خواهی مرد
زندگی انصاف نیست
زندگی ، تنها شروعی است ناخواسته و پایانی است بازهم ناخواسته


س.م.چتر به دست

[kafarebeheshti]

پتو را به دورش میپیچم به دور ان تن یخ زده و مرده ... میدانم مرده اما میتوان در جهان باقی گرمش کنم ؟ میتوانم ؟
زمانی که کشتمش را یادم هست همان وقتی که پتو را پیچاندم به دورم و شومینه را زیاد کردم و پنجره را بستم تا صدای مرد را نشنوم ...
امروز نوبت من است

[saeed_king]

هر روز میمیرند ... بنده های خدا را میگویم
و دیگر بنده ها در تلاش نفسی دیگر ، نفس همدیگر را میبرند
امروز نوبت همه ماست !!

[kafarebeheshti]

میبرند میبریم میبرد ... همه اشکال یک نیت و نفس .... ظواهر مختلف یک زندگیست ...
او میکشد و تو به سادگی و شاید با کمی نفرت بگویی چه مرد بی رحم و وحشی هست ..
خبر داری در این جرم تو نیز شریکی و تو نیز محاکمه خواهی شد ... نه از دادگاه نمیگویم زیرا کسی ترا نمیشناسد ... اشتباه نکن ان دنیا را نمیگویم . چیزی مانند یک وجدان نه خود ان شبیه ان ... میاید و میرود ..
تو را محاکمه خواهد کرد به جرم به گناه کشیدن مردی که مردی را کشت ...