آیا باید ازدواج کرد؟؟؟!!

[daryadel]

ازدواج.............خوب باید بگم این جستار به درد من نمی خوره چون الآن یه سالی میشه نامزد کردم....
ولی حالا حالاها قرار نیست بریم سر خونه زندگیمون به دو دلیل دلیل اول من هنوز کوچولم دلیل دوم می خوایم که شرایط مالی بهتری پیدا کنیم تا اول زندگی راحت باشیم
ولی در کل به نظر من آدم اگه قراره از زندگیش لذت ببره و خوش باشه.....دو نفره هم می تونه خوش باشه حتی شایدم بیشتر از قبل مخصوصا اگه طرفت همدلت باشه.....توی این یه سال خیلی وقتا پشیمون شدم و افسوس خوردم ولی بعد که بیشتر فکر کردم می بینم الآن خیلی راحت ترم...خیلی راحت تو جامعه می رم....

[AFSANTIN]

خوب نتیجه ای که می توان از مجموع نظرات گرفت این است که در امر ازدواج هیچ بایدی وجود ندارد....و هر کس بسته به عقاید و علایق خود می تواند در این زمینه نظری متفاوت داشته باشد....
ولی نتیجه ای که شخصا به آن رسیدم این است که ازدواج به معنای واقعی یعنی مسئولیت ...مسئولیت وباز هم مسئولیت....
آنهایی که تن به ازدواج می دهند دو دسته اند .....
یا 1 - بسیار شجاع ... آگاه.... مسئول ... عاقل ....با انگیزه .... ودارای روحیه ای با نشاط و پر انژی اند..که کمتر منجر به جدایی و طلاق خواهد شد.
یا 2_ دید روشنی از ازدواج نداشته و به صرف اهمیت دادن به نظر اطرافیان ... چشم و هم چشمی .... فرار از تنهایی....و از این قبیل دلایل تن به ازدواج داده اند که جدایی اغلب در این دسته رخ می دهد.

[haghgo110]

نوشته اصلي بوسيله AFSANTIN

...اما سوالی بسیار اساسی تر ذهن کوچک مرا در گیر کرده است .....آیا با توجه به شرایط حاضر لزوماباید ازدواج کرد؟؟؟؟؟ !!!!!سپاسگذارم.

با سلام دوست خوب
از نظر اسلام ازدواج مستحب موکد است....
اگر کسی بترسد که با ترک ازدواج به گناه بیفتد بر او واجب است ازدواج کند...

[Comboy]

نه خانم، افسانتین.
من از نوع تحقیق شما خوشم می آد، ولی با نتیجه ای که گرفتید زیاد موافق نیستم.
کلمه مسئولیت رو مناسب نمی دونم. یه جوری حس وظیفه رو تداعی می کنه.
این نوع تعریف، ازدواج را خیلی رسمی و خشک می کنه.
به نظر من ازدواج یعنی وفاداری، صمیمیت و نگهداری.
اینکه بتونیم یه رابطه عاطفی رو تا سالیان دراز پایدار نگه داریم و برای هم از خود گذشتگی کنیم. لزوما مسئول نگهداری و تر و خشک کردن طرف مقابل نیستیم. خاکساری و تواضع و از همه مهمتر اعتماد به یکدیگر.

من دوست دارم ازدواج کنم، تا به یه نفر وفادار بمونم و بدونم که اون شخص به این وفاداری دو جانبه احترام می گذاره. دوست دارم کمک کنم و در همیشه و همه جا یار و یاور همسرم باشم.

[AFSANTIN]

اگر موشکافانه تر نگاه کنیم همین وفاداری به شخصی حاکی از مسئولیت اخلاقی ماست ....اگر کسی نتواند در این زمینه احساس مسئولیت کند نمی تواند پایبند به رابطه ای پایدار باشد .... مسئولیت همیشه حاکی از رسمیت و بی روح بودن رابطه نیست ....
گاهی می توان این گونه تعبیر کرد که حتی عاشقی نیز نوعی مسئولیت است به همین دلیل حضرت حافظ فرموده اند" که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها"

[Eybaba]

درود
دسته بندي كه جناب رايان انجام دادن نقطه ضعفهايي داشت كه اميدوارم با ذكر افراد از قلم افتاده در دسته بنديها نتيجه گيريها به سمت بهتري هدايت بشه:
1. افرادي كه دوست دارند ازدواج كنند ولي شرايط بهشون اجازه نميده. (بيشتر مردان بي پول)
2. افرادي كه دوست ندارند ازدواج كنند ولي شرايط بهشون تحميل ميشه. (بيشتر دختراني كه در خانواده هاي تعصبي قرار دارن)
3. افرادي كه معمولا تحت شرايط فوق ازدواج كردن و كلا با چشماني بسته وارد گود زندگي ميشن عموما زندگي ناپايداري دارن.
4. افرادي كه زندگي نيمه پايداري دارن تحت تاثير شرايط فعلي اجتماع احتمالش هست تا به محض تغيير شرايط بهتر يا بدتر به مرز ناپايداري برسن.
5. افرادي كه زنگي پايداري دارند اينها توان حل مشكلاتي كه در آينده بوجود خواهد آمد دارند. اين افراد اعتماد به نفس توام با علاقه به طرف مقابل دارند.
نكته آخر اينكه ازدواج اونقدر هم كه فكر ميكنيد ترسناك نيست هرچه هدفهاي تعريف شده دو نفر براي تشكيل و ادامه زندگي اشتراكات بيشتري داشته باشه و هر دوي اونها براي رسيدن به هدف نهايت كوشش رو بكنن زندگي موفقي خواهند داشت. اديسون ازدواج كرد ولي كمتر در كنار خانوادش بود. ماري كوري به همراه شوهرش موفق به اكتشاف راديوم شد.
قبل از ازدواج بهتره مرزهاي كاري دو طرف مشخص بشه تا زندگي متعادلتر اداره بشه. كار بخشي از زندگي مرد و امور خانه بخشي از زندگي زن است عوض كردن اين دو موضع يا افراط و تفريط در هر كدام سبب ناپايداريهايي در زندگي آينده خواهد شد. مرد هر قدر هم رحيم باشه نميتونه مادر خوبي براي فرزندان بشه و زن هر قدر هم قوي باشه نميتونه كارگر خوبي براي خارج از خانه باشه.
بماند كه شغلهاي كاذب امروزي و زندگي ماشيني سبب شده تا زن و مرد وظايف اصليشون رو فراموش كنن!

[Eybaba]

نوشته اصلي بوسيله daryadel

ازدواج.............خوب باید بگم این جستار به درد من نمی خوره چون الآن یه سالی میشه نامزد کردم....
ولی حالا حالاها قرار نیست بریم سر خونه زندگیمون به دو دلیل دلیل اول من هنوز کوچولم دلیل دوم می خوایم که شرایط مالی بهتری پیدا کنیم تا اول زندگی راحت باشیم
ولی در کل به نظر من آدم اگه قراره از زندگیش لذت ببره و خوش باشه.....دو نفره هم می تونه خوش باشه حتی شایدم بیشتر از قبل مخصوصا اگه طرفت همدلت باشه.....توی این یه سال خیلی وقتا پشیمون شدم و افسوس خوردم ولی بعد که بیشتر فکر کردم می بینم الآن خیلی راحت ترم...خیلی راحت تو جامعه می رم....

دوست عزيز درود
شما دوران شيريني از زندگي رو طي مي كنيد. از خصوصيات اين دوره اونه كه در اون همه چيز زندگي مال خودتون نيست و خانواده قبليتون هنوز هم با شما هستن. دوران نامزدي 6 ماه الا يكسال خيلي خوبه اما اگر طولاني بشه بعدها اثراتي در زندگي آيندتون خواهد گذاشت. سعي كنيد در اين دوران هم شما و هم طرف مقابل اونجوري كه هستين وانمود كنين (اين امر شامل خانوادهاتون هم ميشه) يعني همديگه را با تمام نقاط ضعف و قوت قبول كنيد و به هم افتخار كنيد در تمام مراحل زندگي.
زير يك سقف رفتن و زندگي با شرايط جديد مرحله بعدي زندگي شماست. تلاش براي بهتر شدن شرايط زندگي جزو اهداف شما باشه اما درحد توان هر دو طرف.
اگر اختلاف سني(و يا اختلاف فكريتون) زياد هست تا وقتي كه نقطه هاي ضعف و قوت همديگه رو نشناختيد سعي كنيد بچه دار نشيد. چون اگر در زندگي نقاط ضعف(يا قوت) يكي براي ديگري قابل هضم نباشه بحرانها(يا دعواهاي زندگي) شدت خواهند يافت.
از پدر، مادر و اطرافيانتون (خصوصا اونهايي كه شرايط مشابه شما رو داشتن) به اندازه كافي راهنمائي بگيريد اما نگذاريد اونها بجاي شما تصميم بگيرند.
توصيه آخر اينكه براي زندگي آيندتون برنامه ريزي كنيد و اگر طرف مقابل شما قادر به اينكار نيست سعي كنيد نصف يا دوسوم درآمد را پس انداز كنيد و مابقي رو خرج امور روزمره كنيد.
موفق باشيد.

[Eybaba]

نوشته اصلي بوسيله comboy

نه خانم، افسانتین.
من از نوع تحقیق شما خوشم می آد، ولی با نتیجه ای که گرفتید زیاد موافق نیستم.
کلمه مسئولیت رو مناسب نمی دونم. یه جوری حس وظیفه رو تداعی می کنه.
این نوع تعریف، ازدواج را خیلی رسمی و خشک می کنه.
به نظر من ازدواج یعنی وفاداری، صمیمیت و نگهداری.
اینکه بتونیم یه رابطه عاطفی رو تا سالیان دراز پایدار نگه داریم و برای هم از خود گذشتگی کنیم. لزوما مسئول نگهداری و تر و خشک کردن طرف مقابل نیستیم. خاکساری و تواضع و از همه مهمتر اعتماد به یکدیگر.

من دوست دارم ازدواج کنم، تا به یه نفر وفادار بمونم و بدونم که اون شخص به این وفاداری دو جانبه احترام می گذاره. دوست دارم کمک کنم و در همیشه و همه جا یار و یاور همسرم باشم.

دوست عزيز
تفكرات شما قابل احترامه اما اگر آرمانگرا نيستيد بهتره بدونيد در دنياي امروزي بدليل بالا رفتن امكانات ارتباطي و زياد شدن اين راه ها، راه اصلي كه همون توكل به خداست كمرنگ و كمرنگتر شده. اينكه ما از طرف مقابلمون چه ميخواهيم و اصلا اونرو براي چي ميخواهيم سوال خيلي خوبيه! اما اگر پاسخ اين سوال اون چيزي نبود كه ما بدنبالشيم چه بايد كرد؟
آيا شما با آمادگي كامل وارد ميدان گود زندگي شديد؟ آيا در اين گود نياز به تجديد قوا نداريد؟ آيا ميشه اين گود رو ترك كرد؟ آيا ميشه زمان رو در دست گرفت؟
مثال 1: بعد از گذشت چند سال فهميديد همسرتون هيچ علاقه اي به شما نداره و با گذشت زمان معيارها و خصوصيات طرفين تغيير كرده و بدليل داشتن بچه (و مسئوليت پذيري در مقابل اين طفل بيگناه) مجبوريد باهم زندگي كنيد چكار ميكنيد؟ راه خروج، برگشت و توقف نداريد مجبوريد اين جاده رو تاجايي كه توان داريد و زنده ايد بريد پس سعي كنيد به مسئوليت از اين دريچه نگاه كنيد!
مثال 2: همسرتون رو خيلي دوست داريد و اون هم متقابلا شما رو دوست داره اما خدايي ناكرده در اثر يك حادثه مجبوريد اونرو تر و خشك كنيد يا برعكس اون مجبوره همين عمل رو انجام بده اينجاست سنگين بودن و عاقلانه رفتار كردن طرفين در مقابل هم نمود پيدا ميكنه!
مابقيش درحد شعاره و مهم اينه كه ببينيم فراي جنسيت كيه مرد عمل و ميتونه در شرايط سخت بارها رو بدوش بكشه...

[jgli]

نه ازدواج مانع پیشرفته

[AFSANTIN]

نوشته اصلي بوسيله jgli

نه ازدواج مانع پیشرفته

خیلی بی طرفانه عرض میکنم که با این نظر شما مخالفم .... بنده نه مدافع و نه مخالف ازدواجم ولی اگر ازدواج را مانع پیشرفت می دانید نشان از آن دارد که شاید شناخت درستی از ازدواج ندارید....چه بسا که ازدواج خود دروازه ای رو به سوی پیشرفت باشد ....
و گاهی شاید مانع پیشرفت که شک نیست در این صورت سنگ بنای آن از ابتدا اشتباه چیده شده بود....

[Comboy]

نوشته اصلي بوسيله eybaba

دوست عزيز
تفكرات شما قابل احترامه اما اگر آرمانگرا نيستيد بهتره بدونيد در دنياي امروزي بدليل بالا رفتن امكانات ارتباطي و زياد شدن اين راه ها، راه اصلي كه همون توكل به خداست كمرنگ و كمرنگتر شده. اينكه ما از طرف مقابلمون چه ميخواهيم و اصلا اونرو براي چي ميخواهيم سوال خيلي خوبيه! اما اگر پاسخ اين سوال اون چيزي نبود كه ما بدنبالشيم چه بايد كرد؟
آيا شما با آمادگي كامل وارد ميدان گود زندگي شديد؟ آيا در اين گود نياز به تجديد قوا نداريد؟ آيا ميشه اين گود رو ترك كرد؟ آيا ميشه زمان رو در دست گرفت؟
مثال 1: بعد از گذشت چند سال فهميديد همسرتون هيچ علاقه اي به شما نداره و با گذشت زمان معيارها و خصوصيات طرفين تغيير كرده و بدليل داشتن بچه (و مسئوليت پذيري در مقابل اين طفل بيگناه) مجبوريد باهم زندگي كنيد چكار ميكنيد؟ راه خروج، برگشت و توقف نداريد مجبوريد اين جاده رو تاجايي كه توان داريد و زنده ايد بريد پس سعي كنيد به مسئوليت از اين دريچه نگاه كنيد!
مثال 2: همسرتون رو خيلي دوست داريد و اون هم متقابلا شما رو دوست داره اما خدايي ناكرده در اثر يك حادثه مجبوريد اونرو تر و خشك كنيد يا برعكس اون مجبوره همين عمل رو انجام بده اينجاست سنگين بودن و عاقلانه رفتار كردن طرفين در مقابل هم نمود پيدا ميكنه!
مابقيش درحد شعاره و مهم اينه كه ببينيم فراي جنسيت كيه مرد عمل و ميتونه در شرايط سخت بارها رو بدوش بكشه...

ممنون از کامنتتون،
در مورد مثال 1 باید بگم:
ازدواج در میان اقوام ما یه امر پاخورده است. اکثر دختر خاله ها و پسر خاله های من خیلی دیر ازدواج کردن یا هنوز ازدواج نکردن. در عین حال مدت نامزدی خیلی کوتاهی داشتن.
یکی از پسر خاله هام تو 39 سالگی ازدواج کرد. اصلا نامزد نبودن و نه ماه بعد بچه دار شدن. برادرش تو 44 سالگی با یه دختر 22 ساله ازدواج کرد. دختر خاله هام تا مرز 30 سالگی ازدواج نکردن. اونها هم مدت نامزدی کوتاهی داشتن و بلا فاصله ب
چه دار شدن.
و اما من، دوست دارم خیلی زودتر از اقوامم با همسر آینده آشنا بشم. و صد البته به دوران نامزدی خیلی بها می دم. شاید تا سه سال آشنایی قبل از ازدواج مدت خیلی زیادی نباشه. و در مورد بچه دار شدن هم، حتما چند سالی صبر می کنم. باید چندین سفر با همسرم برم تا اخلاقیت هم دستمون بیاد.
در مورد شماره 2: امکان اتفاق افتادن این امر اصلا غیر ممکن نیست. ممکنه حتی بچه در یه صانحه در همون سنین پایین نقص عضو پیدا کنه. من تو دبستان یه دوستی داشتم که صورتش سوخته بود. پدر و مادرش موقع ظهر اونو برده بودن پارک و پسر موقع تاب سواری با صورت از روی تاب می افته روی شن های داغ.
هر اتفاقی برای همسرم و بچه هام بیفته، قطعا پا به پای اونها می مونم. وگرنه حالم از خودم به هم می خوره.

[askari110]

سلام بر دوستان خوبم ، با اجازتون من هم نکاتی را در مورد انتخاب همسر عرض میکنم ...انشاءالله مجردها استفاده کنند و اگر به دردشون خورد دُعام کنند.

هر چقدر عاشق هستيد و دوست داريد كه زودتر ازدواج كنيد. تا زماني كه شرايط آن ‌را نداريد اقدام به اين كار ننمائيد. بسياري از مردم، اين تصور غلط را دارند كه فقط پسر بايد براي ازدواج واجد شرايط باشد. حال آنکه دختر هم كه بعد از ازدواج ركن اساسي خانواده خواهد بود، بايد از شرايط كامل سني، عقلي و تحصيلي برخوردار باشد.
پس از تصميم‌گيري، بايد عواملي را كه در ازدواج مؤثر است در فرد موردنظر خود بيابيم. متأسفانه، در مواردي ديده مي‌شود كه دو جوان در يك جلسه "خواستگاري" چهره يكديگر را می‌بينند. اگر از آن خوش‌شان نيامد كه هيچ، در غير اين صورت در جلسه ديگري به مدت 10 تا 15 دقيقه با يكديگر صحبت مي‌كنند، كه البته هيچ فايده‌اي ندارد. احساس خجالت، بيگانگي و شرم و حيا، باعث مي‌شود تا سرها را به زير افكنده و نصف اين زمان را به سكوت بگذرانند. بعد از آن هم كلماتي كه رد و بدل مي‌شوند ناشيانه، خام يا ناكافي هستند. بعد از اين شناخت؟! موافقت خود را اعلام مي‌كنند و درعرض مدت زمان كوتاهي به عقد يكديگر درمي‌آيند. به عقيده بسياری خيلي از صاحب‌نظران، اين نوع ازدواج‌ها با ازدواج‌هاي قبيله‌اي كه عروس و داماد سر سفره عقد يكديگر را مي‌ديدند، تفاوتي نمي‌كند و درصد شكست يا موفقيت آن كاملاً تصادفی است.

[askari110]

روی خصوصیات اخلاقی یکدیگر دقت کنید ، تا خیالتان برای انتخاب راحت شود.
ويژگی‌های اخلاقي منفي نظير حسادت، لجاجت، كينه‌توزي، عصبانيت و... مي‌توانند شالودة زندگي را از هم بپاشند. اگر زن و شوهری هر دو لجوج يا هر دو عصباني باشند، زندگي ناخوشايند و مشكلی خواهند داشت. اما اگر يكي از طرفين عاقل و باگذشت باشد، به مرور مي‌تواند روي اخلاق فرد مقابل نيز تأثير بگذارد و بار زندگي را به دوش بكشد. متأسفانه معمولاً براي افرادي كه همسري خشمگين يا بداخلاق دارند، زندگي سخت و تاريك جلوه مي‌كند و هرچه از خودگذشتگي بيشتري نشان مي‌دهند، احساس در قفس ماندن و شكست خوردن در آن‌ها تشديد شده و طولي نمي‌كشد كه از زندگي زناشويي خود سير مي‌شوند. بنابراين، به اخلاق همسر آينده خود توجه بسيار كنيد و اگر خودتان داراي خصوصيات اين چنيني هستيد، بدانيد كه زندگي با شما براي همسر آينده‌تان مشكل و نااميدكننده است. پس قبل از ازدواج در برطرف كردن آن‌ها کوشا باشيد

[askari110]

به خانواده طرف مقابلتان توجه كنيد

هر انساني ميوه درخت خانواده خودش است. هيچ انساني نمي‌تواند ادعا كند كه با والدين خود تفاوت‌هاي بنيادين دارد. ممكن است هركس در اجتماع چيزهايي آموخته باشد كه او را از بعضي خصوصيات يا عادات خانواده‌اش جدا كرده باشد؛ اما در پس آموخته‌های جديد،‌ آن چه كه در كودكي آموخته قرار دارد.
اگر خانواده شما اعتقادات مذهبي دارند و به اصول الهي معتقدند، با فرزند خانواده‌اي بی‌ايمان، وصلت نكنيد. اگر خانواده شما از وضع مالي متوسطی برخوردارند، با خانواده‌هاي خيلي پولدار يا خيلي فقير وصلت نكنيد. بدانيد كه شما از كودكي طور ديگري تربيت شده‌ايد.

"شايد بتوان با كمك علم، درخت سيب و گلابي را به هم پيوند زد، اما سيب و بوته هندوانه را نمي‌شود."

[askari110]

حتماً دختراني را ديده‌ايد كه به خاطر پول با يك مرد پير، زشت و بداخلاق ازدواج مي‌كنند. آن‌ها بعد از مدتي، از پول زياد و ولخرجي سير مي‌شوند و مي‌فهمند كه خود را در چه گردابي انداخته‌اند و ناگزير از سوختن و ساختن يا طلاق مي‌شوند.
همچنين دخترها و پسرهايي هستند که به خاطر زيبايي، ديگر عوامل را ناديده مي‌گيرند. غافل از اين كه زيبايي صورت، بعد از مدتي كاملاً عادي مي‌شود و آن چه باقي مي‌ماند،‌ زيبايي اخلاق و رفتار انسان است.
ازدواج به خاطر شغل و يا مقام همسر نيز اشتباه است. شما بايد در زمان تصميم‌گيري، در فرد موردنظر خود همه موارد ذكر شده را در حد قابل قبولي بيابيد. هرگز با كسي كه در يك عامل امتياز 100 مي‌گيرد و در عوامل ديگر صفر، ازدواج نكنيد. چراكه هيچ انساني تنها داراي يك جنبه نيست و طولي نمي‌كشد كه شما به ابعاد و جنبه‌هاي ديگرش نيز پي خواهيد برد. به عنوان مثال، دختري كه با يك مرد پولدار، صرفاً به خاطر عامل "اقتصادي" ازدواج كرده است، در آن لحظه‌اي كه نياز به محبت و همدردي دارد و شوهرش ناتوان از ايفاي نقش همدرد است، چه بايد بكند؟
نکته آخر: بعد از تحقیق و انتخاب ، وسواس به خرج ندهید ، بقیه اش را با توکل برخدا ،به خدای مهربان واگذار کنید.انشاءالله که زندگی شیرینی داشته باشید.

موفق باشید