نوشته های خط خطی

[!NUMB!]

آي ادمها يك نفر دارد كه دست و پاي دائم ميزند در آب
...
هي تو.اون بيرون توي سرما تو كه داري تنها ميشي،تو كه داري پير ميشي...ميتوني من رو حس كني؟
...
خيلي از آدما بدون توجه و خيليا با يه نيم نگاه از كنارم رد ميشن.من كيم؟
خيلي وقته از يادم رفته
از كجا اومدم؟ چطور به ا ين روز افتادم.يادم نيس. چون من يه...من يه...فراموش شده ام
سوز سردي مياد و ميلرزم.
دستام و توي هم قفل ميكنم.قطره اشكي از روي گونه هام روي خاك ميفته.چند نفر رد ميشن ميبيننم.ميخندن.با دلسوزي بهم زل ميزنن. بي اعتنا ردميشن.چشم ميفته به دختر.فقط نگاهم ميكنه.انگار دل اونم گرفته اس.اونم تو چشاش اشك جمع شده. اونم از سرما ميلرزه. لابد نميدونه منم مثل خودش يه فراموش شده ام
تنهام. از اين بارون متنفرم.از اين آوارگي و خيسي متنفرم.از اين سرما متنفرم.از نون خالي سق زدن متنفرم.
منم يه آدمي بودم.يه چيزايي داشتم.يه مادري يه پدري..يه دوستي..يه عشقي...!هنوزم يادمه.الان اون كجاس.اون دستاي ظريفش تو دستاي كيه؟ به كي لبخند ميزنه و كي موهاشو نوازش ميكنه؟ هر كي هست.من نيستم..
چند تا زن منو با دست نشون ميدن به هم و ميخندن.يه چتر سياه دست هركدومشونه.ميترسم.از سياهي ناخونا و چشاشون.
فكر ميكنم ماموراي جهنمم بايد اين شكلي باشن.
پس اينجا هم دنيامه هم جهنم.پوزخندي ميزنم و سرمو تكون ميدم
به يكي تنه ميزنم.طرف عصبانيه.نميگم ببخشيد.هلم ميده.ميفتم روي زمين خيس.پا ميشم و ميزنم تو گوشش.آش و لاشم ميكنه.
گلي و لرزون ميشينم كنار پياده رو.
خون و از دهنم تف ميكنم بيرون.دماغمو پاك ميكنم دستام قرمزه.قرمز.خون...صورتمو ميپوشونم و با صداي بلند ميزنم زير گريه.كسي توجه نميكنه.چند تا پسرم گير ميدن به دختره.اونم مثل من لرزن و خوني و تنها بغضش ميتركه.پسرام ميرن.آخه..اون يه...اون يه...فراموش شده است.مثل من.
بوي كباب داغ تازه ميزنه زير دماغم.ميرم نزديك مغازه ميشينم و تكيه ميدم.ميخوام يه ذره گرم شم.بعدم گورمو گم كنم و برم.صاحب مغازه مياد و ميگه:برو اينجا نشين برو يه حا ديگه گدايي كن.من گدايي؟!داد ميزنم:من گدا نيستم.به خدا من دانشجوام اينم كارت دانشجوييم.
منم آدم بودم.خونه داشتم
كباب ميخوردم.زندگي ميكردم.پول به گدا ميدادم.دوباره سيل اشكام شروع ميشه...اينجوري نبودم.اينجوري شدم. .
مرد دلش ميسوزه ميگه بيا تو يه چيزي بهت بدم بخوري.
دماغمو ميكشم بالا:برو كنار من گدا نيستم. ترحمم نميخوام.من فقط يه فراموش شده ام همين.سرم بي اختيار بر ميگرده طرف اون دختر.سرشو تكون ميده و با ولع به ساندويچش گاز ميزنه.
تسليم شد آخر سر
من تسليم نميشم.
ميرم ميشينم زير پل.
تا مغز استخون خيس شده ام.
سرمو ميذارم رو زانو هام.اون دختر مياد دست ظريف و سفيدشو مياره جلو،ميگه:دست منو بگير.. توي چشماش نگاه ميكنم.نصفه ساندويچشو ميده بهم.ميگه:گدايي نكردم.خودم خريدم.سني نداره تهش 17،18 سال.
ميپرسم:تو چطوري به اين روز افتادي؟
ميگه:مهم نيست مهم اينه كه من يه...من يه...فراموش شده ام... .دست سردشو ميگيرم و لبخند ميزنم.

[Sanaz]

نوشته اصلي بوسيله !NUMB!

(بيشتر نوشته هاي خط خطي منو باس سانسور كرد! اين يكي بهتره!)

آروم دستاشو بالاي شعله ي كمسو ي شمع نگه ميداره.نور
كم كم توي عمق زردي پاكش غرق ميشه.وقتي پاميشه تموم بدنش خشك شده.چند وقت گذشته؟ يك ساعت دو ساعت؟ يه روز؟ 1 هفته! ؟زمانو گم كرده.با خستگي ترس به ساعت روميزي كه عقربه هاي شب نما داره خيره ميشه.سه نيم بعد از نصفه شبه.سعي ميكنه پا شه يه غذايي دست و پا كنه بخوره.يه چيزي بازميداردش.نور و تاريكي. داره از تو ميخوردش.كلي چرا ي لعنتي توي تك تك سلولاي مغزش شنا ميكنن.چرا اون بايد تاريك باشه؟ چرا و تا كي بايد از نور فرار كنه...؟ چرا اگه اون نباشه كسي ناراحت نميشه؟چرا يه عده منتظر مرگشن؟ چرا...؟ چرا...؟ ايستاده به قلبش چنگ ميزنه.اون چيز سنگي ه سياه سينه شو ميخارونه.شمع هنوز روشنه.از چرا ها خبري نيست.خسته است.ميترسه.تنهاس.تيره اس...خسته است.شمع رو بر ميداره ميذارتش پايين پرده.بيرون داره بارون مياد.صداش به قدري قشنگه كه بالاخره ميفهمه.دربالكن روبازميكنه.
حالاخيسه خيسه.انگار پاك شده. ميره تو اتاق.در رو ميبنده روي تخت دراز ميكشه و دستشو روي قلبش ميذاره و چشماشو ميبنده. حتي گرماي شديدم آزارش نميده...

نوشته زیبایی بود
به جمع خط خطی نویسان هم میهنی خوش امدید

[Sanaz]

به تاریکی پشت پنجره اتاقش خیره شده بود
پنجره سرد بود.....میشد حتی از این طرف هم هوای سرد بیرون را حس کرد........اشکهایش را که مانند قطره های الماس بر روی طاقچه میافتادند با دستانش پاک کرد ......حالا قلب او هم سیاه بود ...مانند این شب و دستانش به سردی هوای زمستان قلبش یخ زده بود..............

[saeed_king]

کمتر آنی هستم که به یاد داری

کمی بیشتر از آنچه که بشود تصور کرد از خود گذشته ام

آن هم به پشتوانه یک نگاهی که بر من نبود اما پایانی در حد سالیان دراز یک انتظار را برآورد

آتش گرفته ام و گیج شدم از آنچه میپنداشتم عاشق ترم ... مناجاتهای شبانه را به امید تحقق با عجز چند برابر بر خواهم آورد

[!NUMB!]

...چشمانم را بسته ام...
فقط خدا ميداند كه چقدر از وانمود كردن بيزارم
چشمانم را بسته ام...اگر ميتوانستم از تكرار بي وقفه ي صداها رهايي يابم...
اين يك جنگ بي پايان است...و ميدانم كه بازنده منم

[Sanaz]

دفترش را باز کرد ....خودکارش را بر دستش گرفت تا بنویسد و به صفحه سفید دفترش خیره شد...........زمان و مکانش را از دست داده بود در سفیدی صفحه دفتر گم شده بود............گویی کسی لیوان ابی را بر روی ورق دفترش ریخت سرش را برگردانند که ببینید چه کسی است.........توی ایینه چشمهای قرمز خودش را دید..........اینها دیگر از کجا میایدند برای چی ...........اشکهای لعنتی.........سرش را بر دفترش گذاشت و گریه کرد حالا صفحه سفید پر بود از ناگفته های به نام اشک.........

[Parandeh]

قبل از خفتنت پنجره اتاقت را باز بگزار . . .
سرد است مي‌دانم اما چند لحظه بيشتر طول نخواهد كشيد . . .
من خواهم آمد. . .
فرقي نمي‌كند پيرامون پنچره‌ات را دنيا دنيا درياي مواج فرا گرفته باشد يا صخره‌هاي سخت . . .
فرقي نمي‌كند كه تا بي‌نهايت بين ما فاصله باشد، فرقي نمي‌كند. . .
من از آنسوي تنها دريچه احساست، من از روزنه قلب مهربانت، ر سر بالينت خواهم آمد . . .
پنجره را مي‌بندم و گرماي آغوشم را بر بسترت مي‌پاشم، مثل عطر بهارنارج هنگام رقص نسيم بهاري . . .
دانه دانه مرواريد اشكهايت را از خاطره به جامانده بر نانوشته‌هايت خواهم زدود . . .
و مي‌بوسمت و عشق را بي‌آنكه ناباوري‌هايت خبر شوند به ژرفاي روح پاكت مي‌تابانم . . .
عطر تنت را مي‌بويم حسرت تلخند‌هاي و دلخستگي‌هايت را برمي‌دارم و تمام شادماني كودكيهامان را از فراسوي ذهنم برايت بجا مي‌گذارم . . .
و از چشمهايت قول مي‌گيرم ديگر فقط براي شادي‌ها ببارند. . .
من نمي‌خواهم كاغذ سفيد پر از اشك و دردت را با هق هقم پاسخ گويم نازنينم . . .

[Asheghe_Tanha]

به خاطر تو زيباترين شعر را خواهم گفت و قشنگترين گلهاي نرگس را از باغچه ي قلبم
خواهم چیدوبه پايت خواهم ريخت
اي تنها دليل رد كردن هر دليل و اي تنها بهانه ي آوردن هر بهانه ديوانه ي مهرباني تؤام
اي بهترين چه خوب شد كه به دنيا آمدي و چه خوبتر شد كه دنياي من شدي
پس براي من بمان و بدان كه تو تنها بهانه براي بودني
دوستت دارم عشق آسمانی من

[Hamid]

گمان می‌کردم تمام این همه خستگی به یک سلام زلال تو شسته خواهد شد...
چیزی در من داغ می‌جوشد؛ درست جای قلبم که خالیست...
همان جا یک حجم گرم اما تهی جاخوش کرده . هی یک چیز عجیب در رگ‌هایم میریزد...
سرم درد می‌کند، پلک‌هایم می‌سوزد...
نمی‌دانم چرا ولی دلم عجیب هوای باران و گریه دارد...
آنوقت تو هی پشت تمام رؤیاها بنشین بی صدا...
مگر نگفتم نگاهت انتهای هر چه آرامش است برایم؟ ها؟ نگفتم؟ پس کجا می‌روی مسیحا؟ یک نفس بنشین کنارم فقط...
یک نفس...
بنشین و بگذار پلک‌های نازکت را ببوسم قراردل...

[Sanaz]

نوشته اصلي بوسيله Parandeh

قبل از خفتنت پنجره اتاقت را باز بگزار . . .
سرد است مي‌دانم اما چند لحظه بيشتر طول نخواهد كشيد . . .
من خواهم آمد. . .
فرقي نمي‌كند پيرامون پنچره‌ات را دنيا دنيا درياي مواج فرا گرفته باشد يا صخره‌هاي سخت . . .
فرقي نمي‌كند كه تا بي‌نهايت بين ما فاصله باشد، فرقي نمي‌كند. . .
من از آنسوي تنها دريچه احساست، من از روزنه قلب مهربانت، ر سر بالينت خواهم آمد . . .
پنجره را مي‌بندم و گرماي آغوشم را بر بسترت مي‌پاشم، مثل عطر بهارنارج هنگام رقص نسيم بهاري . . .
دانه دانه مرواريد اشكهايت را از خاطره به جامانده بر نانوشته‌هايت خواهم زدود . . .
و مي‌بوسمت و عشق را بي‌آنكه ناباوري‌هايت خبر شوند به ژرفاي روح پاكت مي‌تابانم . . .
عطر تنت را مي‌بويم حسرت تلخند‌هاي و دلخستگي‌هايت را برمي‌دارم و تمام شادماني كودكيهامان را از فراسوي ذهنم برايت بجا مي‌گذارم . . .
و از چشمهايت قول مي‌گيرم ديگر فقط براي شادي‌ها ببارند. . .
من نمي‌خواهم كاغذ سفيد پر از اشك و دردت را با هق هقم پاسخ گويم نازنينم . . .

پنجره اتاقم را که باز کردم
از سوز سرد بیرون به خود لرزیدم لعنتی به زمستان دادم و خواستم پنجره را ببندم که به یاد حرفت افتادم...........با این که سرد بود دستانم را از هم گشودم و تو را در اغوش گرفتم گرمایی وجودت دلنواز و ارامش بخش بود.............چشمانم را گشودم....اتاقم پر بود از عطر گلهای یاسی که با خودت اورده بودی......پشت پنجره باران میامد و من سرما را حس نمیکردم.....متشکرم دوست خوبم

[Aimable]

نوشتم خداحافظ:
نه
م نویسم خداحافظ!
دیگر وقت رفتن است! خوشحالم برای رسیدنت به وصال!
بدرود بی ابد!

[Hamid]

نه ...
اما نگاه تو
به جزر و مدّ و طوفان می كشد
گاهی
تمام واژه هایم را...

[ اگر آتش پرستان
باخبر بودند از گرمای سوزان نگاه تو...! ]
نه ، مجنون نیستم
اما پریشان می كند
حتی نسیمی
گیسوی در رهگذار بی پناهی ها رهایم را...
[ مگر دیوانه باشد آدمی
خود را به دست عقل بسپارد! ]
نه ، عاشق نیستم
اما جنون و شعر
دست از این سر شوریده
هرگز
بر نمی دارند
و خالی می كند یك حس مبهم
زیر پایم را...
[ شراری
می تواند دخمه ای خاموش را
مانند یك آتشكده
سوزان و بی پایان
برافروزد! ]
...

[Asheghe_Tanha]

من در این کلبه ی چوبی که همه
جای جایش آغشته به عطر تن توست
و در این لحظه که آمیخته است
عشق با هر نگه ساده تو
قلبی از عاطفه را، چشم پر خاطره را
به تو خواهم بخشید
تو که در این صبح سپید
چشم دوخته ای بر رخ من
و مرا می خوانی با صدایی که آمیخته است .....
به گل و سبزه و نور
...من تو را تا به ابد
تا زمانی که این قلب میل به تپیدن دارد
نازنینم
دوستت خواهم داشت !...

[no_name]

به عادت گذشته ها، که انگار زیاد هم گذشته نیستند، روی زمین میخزم صدای پاهام روی فرض کشیده میشه و شنیدنش به ذوق که نه، اما انگار حسی توی من داره، کنار پنجره زانو میزنم و تکیمو میدم به دیوار سرد تبله کرده، پاهام رو دراز میکنم، سرم رو خم میکنم و از لبه پنجره نگاه میکنم، اونجا، اون بیرون بچه ها کم سر و صدا تر از سنشون دارند بازی می کنن، گوشه ای چند تاشون دارند روی زمین شکل می کشن، اینجا وقتم تموم ِ تموم شد، صاحب خونه صدام میزنه و از در میزنیم بیرون


ناتمام3.1.09

[aiva]

emshab manam ,ye shaki,ye dadgahe bighazii