نوشته های خط خطی

[narsis]

نمیدانم چرا ساده ترین ولی قشنگ ترین آرزویم براورده نمیشود
ارزویی روزی که سر تا سر آرامش است
ساده مثل رفتن به تئاتر شهر اما تنها!
دوست دارم وقتی هوا رو به تاریکی یه بلیط بگیرمد تا قبل از شروع تئاتر
پیاده برم تا شیرینی فرانسه و یه قهوه ی داغ بخورم
دوباره پیاده به طرف تئاتر شهر برگردمو سر راه از کتاب فروشیه مورد علاقم یه کتاب بگیرم
بعدم دیدن تئاترو وقت استراحت برم طبقه ی پایین و سالن و روی یکی از صندلی های کافه بشینمو
به کتاب ها نگاه کنم همین!
به همین سادگی!..

[piremard]

ابری ام که
بین کوه ها گرفتار شده باشد
راهی برای فرارم نیست
باید بارید ..
بارید و تمام شد ..
دیوار ها که کوتاه نمی آیند !

[mina83]

گوشه ای کز میکرد
حرف نمیزد
خیره میشد به دیوار
بردنش گفتند دیوانه است
جدایش کردند
فریاد میزنم
نگاهم
این سو
و آن سو در بدر
آشنایی است
دارند میبرنم
میگویند...

[mina83]

وقتی رفتی خانه را پر کردم
آنقدر پر که جای خالیت را حس نکنم
ببخش حالا که آمده ای جایی برای نشستن نیست

[saeed_king]

لونا گرامی ایده خوبی است ثبت گاه نوشته ها از منظر تعریفتان
چون در تالارمان تعدد تعریف نوشته ها بسیار گشته ، باید کمی محتاط تر باشیم برای انتخاب قالب افکار و نوشته هایمان
تا که شاید احترام گذاشته باشیم بر افکار صاحب ایده های دیگر
قلمتان پایدار

یا حق!!

[roshanak]

موضوع خوبی استارت شده ! با تشکر از لونای عزیز..

خوش به حال آسمون ... خوش به حال آسمون که هر وقت دلش بگیره بی بهونه می باره ... به کسی توجه نمیکنه... از کسی خجالت نمیکشه. می باره و می باره و می باره... اینقدر می باره تا آبی بشه... کاش... کاش می شد مثل آسمون بود... کاش می شد وقتی دلت گرفت آنقدر بباری تا بالاخره آفتابی بشی، بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده... انگار نه انگار که غمی بوده... همه چیز فراموشت بشه... کاش می شد.............

[Luna]

این دنیا باشد که هی تار تر می شود
یا چشم های من ،
چه فرقی می کند ..

مهم فاصله هایی است
که راه می روند
و سقف بلند آرزوهایی ،
که آوار می شوند .. !
دنیا هم ،
بی آنکه از من چیزی بداند مدام می چرخد ..

و تو آنقدر دیر می کنی
که شب ،
تمام پنجره های مرا سیاهپوش می کند ..

آنقدر دیر ،
که اگر تمام فانوس های شهر را نیز
روشنایی بیاوری ،

فرقی به حال این پنجره ها نمی کند . . . !

[kafarebeheshti]

شباهتی به گاه نوشته نداشت ... ببخشید /././


عادت شده هر جا اثری بسازیم زیبا زشت کثیف عاشقانه ...
نوشته ها گاهی به ته میرد به ته دیگی بزرگ که غذا میپزند برای شستن گناهان تا بدهند مردمان شکم سیر بخورد و ارق زده بگویند نمکش کم بود ///
به ته که میرسی تازه به یادت می اید سیگاری اتش کنی و فکر کنی به نیمه فکر که رسیدی با انزجار خاموشش کنی چرا که به یادت امد به فاحشه قول دادی ترک کنی ....

[kafarebeheshti]

قلب را پر میکنم که یک حس ( فکر خوب نکن حسهایم همه بد است ) نگاهت میکنم ... دلم میگوید زیرت بگیرم و له رهایت کنم تا میان گنداب خونت جان بدهی مانند سگ پیر و زشتی که با چاقوی قرضی تکه تکه اش کردم ...
راستی ... یک چیز بد ... من از منطق پیروی میکنم تا قلب و دل ..

[narsis]

بزرگ میشوم
کا ش کرم ابریشمی بودم
چه راحت است بزرگ شدن
تکامل یافتن
پروانه شدن..
بزرگ میشود تکامل میابد
کاش من هم در آن پیله ی
نرم ابریشمی بزرگ میشد
اما..
سقوط میکن
چه دشوار است
بزرگ شدن
تکامل یافتن
در این دنیای خشن
در این دنیایی که از پیله ی کرم ابریشم هم
تنگ تر است..!
سقوط می کنم .. سقوط..

[piremard]

سکوت ِ دو ِ نیمه شب، با افتادن چیزی می شکند: تق.. تق .. تق ..تق .. (مثلا صدای افتادن چیزی.) و باز سکوت. آنوَر ِ سکوت با اینوَرَش یقینا فرق می کند. ارامش و اسودگی یک نیمه شب ارام جای خود را به تشویش و دلشورگی و کمی وحشت می دهد. و فکر های اشفته ای که از تخیلاتم سر می رود: بلند می شوم. در را باز می کنم و می گویم...(چرا باید چیزی بگویم؟، پدم در خواب است و مادر و شاید همه ی مردم ِ کوچه..!) در را که باز می کنم صدای مردانه ی خشنی می گوید میَو. و من خودم را می زنم به ان راه و به پیشتِه ای قناعت می کنم و هر دو می رویم پی کارمان. از جایم تکان نمی خورم. تنها صدای موسیقی را بالا می کشم و سعی می کنم ارامش انورش دوباره به اینور جاری شود.

[kafarebeheshti]

تو ميداني شروع و پايان ادمها چگونه است ؟ ميشناسي خدايي رنگي را كه هر روز زيبايي مرگ را به مينمايند و زن هرزه اي كه با سيگاري به اغوش عشق فاسد ميرود ...

[kafarebeheshti]

قلم دیگر جوهر ندارد ... کاغذ سپید میماند ...

[Golbanoo]

درگیرباتوبودن..

مِهر در چای میریزم
تصویر چشمانم
در فنجان ِسپید
شیرین
،
با هر پلک
شیرین تر
مِهر در چای ...

[mina83]

مرا معشوقه ای پنهانی می خواست
منی که
دل به عاشقی رسوا داشته ام