نمایشنامه خوانی چیست؟
تالار گفتگوی هم میهن - Hammihan Forum            

بازگشت   تالار گفتگوی هم میهن - Hammihan Forum > هنر و سینما > سينما و تلويزيون > بازیگری و تئاتر
ثبت نام آموزش کار با هم میهن آپلود عکس علامت گذاری بفرم خوانده شده بی پاسخ!
عضویت در هم میهن شبکه اجتماعی پخش زنده لیست کاربران کاربران آنلاین تبلیغات

پاسخ
 
LinkBack ابزارهاي موضوع نحوه نمايش
قديمي 04-16-2018   #1 (لینک نوشته)
شهروند هم میهن
 
patriotman's Avatar
 

ارسال پیام خصوصی

پيش فرض نمایشنامه خوانی چیست؟

نمایشنامه خوانی چیست؟
پس از مواجهه با نمایشنامه پرسشی که ممکن است در ذهن خواننده متبادر شود این است که نمایشنامه چیست و اصلا چرا من باید اینهمه دستورالعمل های صحنه ای که برای اجرا و فعالیت گروهی نوشته شده اند را بخوانم؟ اکثر نمایشنامه ها حاوی دیالوگ هایی با محاسبات سرد و زمخت با هدایت های کارگردانی هستند با این وجود لذت نمایش نامه خوانی در توجیه تجربه عبوری و رو به جلو در حین تکمیل کردن تصاویری که به ذهن می رسند می تواند تجربه ای جذاب باشد البته بستگی دارد فرد متن را به تنهایی و در خلوت برای خود می خواند یا برای دیگری، که این دیگری از یک تا چند نفر و یا شرکت در جشنواره ای تحت عنوان نمایش نامه خوانی را می تواند دربرگیرد. نکته ای که احساس می کنم کم کم از فرهنگ مطالعاتی جامعه ما در حال کم رنگ شدن است حاشیه نویسی و بازی با ذهن در حین خواندن است. معمولا پیش می آید لحظات تاثیرگزار و درگیرکننده متن را گوشه ای می نوشتیم یا علامت هایی قراردادی و خط خطی هایی که اگر نمایشنامه بچه ها را سر تمرین ها ببینیم فقط خودشان می دانند آن دست نوشته ها چیست؟ تجربه تئاتری و نوشتاری ام حول آن آدمک ها و جملات و کلمات و قلب های تیرخورده کنار نمایشنامه و تاثیرش در خروجی کار و مواردی که در جشنواره امسال مشاهده کردم برآن شد تا مطالبی را در خصوص نمایشنامه خوانی چیست آماده کنم. عرف است که می گویم در هنگام خواندن نمایشنامه یا متنی صدایت را ضبط کن و سپس گوش بده تا به کم و کاستی های بیان بیشتر پی ببری در کنار ضبط و ثبت صدا ، بایگانی و جمع آوری عکس العمل های ذهنی و واکنش های آنی هم حین خوانش متن بایستی درنظر گرفته شود چراکه نمایش نامه خوانی پدیده ای است اجرایی با دُز رقیق صحنه ای و به گفته روس ها اجرایی است سرد. چطور تماشاگر را آماده کنیم؟ آیا بازیگری کالبد شکافی روحی روانی است؟ جایگاه داستان و پلات در نمایشنامه نویسی کجاست؟ فرق داستان و پلات در نمایشنامه چیست؟ آیا این جمله صحیح است؟ سینما دروغ است و تئاتر یک صحنه پر منطق؟ آیا نمایشنامه های توصیفی روایی برای خوانش مناسب هستند؟ چرا می گوییم بهتر است بازیگر حرف بزند در موقعیت نه نمایشنامه و هزاران پرسش دیگر که از سایه برخورد با متن شکل می گیرند؟ چه کنیم؟ یکم: شخصیت ها را مجسم کنیم. البته واژه تجسم با تصویرسازی متفاوت است و بیشتر به دوبعدی آدم ها در پرده سینمایی ذهن گفته می شود. ساختن آخرین تصویر حرکتی از آدم ِ درون نمایشنامه به عهده خوانشگر است. دوم: غرق شویم در رویدادها نمایشنامه. تا درگیرشدنی از جنس پیشامدها در ذهن و درون قصه نباشد شنونده یا تماشاگر هم حوصله درگیر شدن با ما را نخواهد داشت. توجه به بعد تاریخی بعد و هماهنگی تجسم با رویدادها اهمیت دارد مثلا در نمایشنامه های شکسپیر توجه به زمان رویدادها در آتن، اسکاتلند و یا انگلستان و دوره الیزابت خیلی متفاوت است با دوره رویدادهای آرتور میلر در مرگ دستفروش و یا چشم اندازی از پل و یا اختراع عشق نوشته تام استوپارد. سوم: بر روی صندلی کارگردان بنشینید ، پایتان را در کفش کارگردانی خوب جا کنید. اکثر نمایشنامه فضاهایی با حرکت های ویژه برای کاراکترها را ارائه می دهند اما وظیفه بازیگر یا خوانشگر در جزئیات است که رخ نمایی می کند واین میسر نمی شود جز اینکه از عینک کارگردانی و یا همان چشم سوم با نمایشنامه مواجه شوید. بهتر است در زمان خواندن حدس هایی از آینده متن را در ذهن داشته باشیم آیا قهرمان پرخاش می کند و دیوانه وار با خودش صحبت می کند؟ صدایش با چه میزان فرکانس در محیط پخش می شود؟ آیا معشوقه اش تنها با نگاهی سردو یخ زده کنارش می گذارد؟ نور روی صحنه از کدام زاویه تابیده می شود؟ چهارم: فضاسازی چیست؟ مجموعه اتفاقاتی که دست به دست هم می دهند هم در درون متن و هم در برون متن تا لحظه ای برای بیشتر چشم و گوش درونی تماشاگر شکل بگیرد تا چشم و گوش بیرونی او. خوانشگر هر چقدر چشم و گوش درونی خود را فعال کند تماشاگر هم بیشتر همراهمش می شود. برای راه اندازی چشم و گوش درونی نخست مایه مخاطی احاطه شده در اطراف مغز بازیگر که نزدیک منطقه کورتکس است باید فعال شود، به چه شکلی؟ عرض خواهم کرد، دو زانو همچون مرتاض های هندی کف صحنه بنشینید ، چشم ها را ببندید، بیشتر تلاش شود مشکی بپوشید و دم بگیرد و واژه “ز” را بکشید و تلاش داشته باشید صدا را به سر بیاندازید. این حالت را تا لحظه ای ادامه دهید که گویی شلنگی از گاز درون مغزتان ول کرده باشند و به نوعی خلسه رسیده اید. مجموعه نکاتی که در بازبینی آثار امسال جشنواره دیده شده و بهتر است بیشتر بر روی آنها کار شود در ادامه جشنواره هایی ازین دست به شرح ذیل می باشند. اول. تفکیک فضاها در خوانشگری. لحظاتی که بازیگر با خود و دیگری صحبت می کند، متفاوت است دوم. تربیت هنر شنیدن و گوش قوی . سوم. پرهیز از فرمان دادن به احساس در لحظه بدون پیشینه کاراکتر و پشتوانه احساسی. چهارم. دقت زیاد به آکسان ها و نقاط تاکید گذاری و لحن و لهجه. پنجم. شکستن فضاها و درگیرشدن در فضاهای جدید به تناسب و میزان رویدادهای صحنه. ششم. توجه به ضرباهنگ درونی و بیرونی نمایشنامه. ریتم نباید از دست برود. هفتم. قبول این نکته که تئاتر توهم نیست بلکه واقعیتی توافق شده از سوی گروهی است با قرار است با درک مخاطب عجین شود. نمایش نامه خوانی پروژه ای است ذهنی. هشتم. اعتماد به طرح خود و کارگردان. یعنی بازیگر به خود اجازه دهد تا هر آنچه منطق اجرا می طلبد برای نمایاندن خود بهره گیرد. نهم. بروز واکنش های ذهنی در لحظه فارغ از پیش داوری از قبل. جادوی بازیگری در همین نکته ظریف است. اگر عصبانی نشدید عصبانی بودن را وانمود نکنید. زیرا احساس و دروغ گویی تان سریعا لو می رود. دهم . توجه به سکوت های ضروری و طلایی حین اجرا. یازدهم . ژست روانی و توجه به تصویری که از پس تخیل ، سپس تجسم حلول کرده و تلاش برای عدم رها شدن تصویر تا آخرین ثانیه اجرا. دوازدهم. ساختن گذشته کاراکتر. سیزدهم. شناخت موانع و عبور از آنها و سر آخر چهاردهم ، شناخت کارکردو فرایند تولید انرژی و تقسیم انرژی و بکارگیری صحیح انرژی در مواقع حیاتی و پرهیز از پرتاب بی مورد صدا درفضا.
__________________
که هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند...
patriotman آفلاين است   پاسخ با نقل قول
نوشته را پسندیده است :
پاسخ

ابزارهاي موضوع
نحوه نمايش

قوانين ارسال
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is فعال
شکلکها فعال است
كد [IMG] فعال است
كدهاي HTML غير فعال است
Trackbacks are غير فعال
Pingbacks are فعال
Refbacks are فعال


ساعت جاري 12:08 PM با تنظيم GMT +4.5 مي باشد.